Σκόρπιος ο κόσμος εκεί έξω.....

 

Ξεχώρισα κάτι στίχους από παλιά κιτρινισμένα τετράδια…..λες και γράφτηκαν για το σήμερα

........Σαν έρθει από βροχόνερο ποτάμι μανιωμένο

Και πλημμυρίσει και χυθεί και πελαγώσει ο κάμπος

Και συνεπάρει τα δεντρά και τα σπαρτά σκεπάσει.

Κι οπόχει την καλύβα του κατάμεσα του κάμπου,

ξυπνώντας νύχτα ανέλπιστα, βουητό χαμού γρικήσει,

και δεν μπορεί να πάει μπροστά και μήτε πάει και πίσω.

Γιατί μπροστά είναι κύματα και ρέματα είναι πίσω.

Και αχνίζει και βουβαίνεται και τρέμει και απομένει…..

(Κωστής Παλαμάς: Η φλογέρα του βασιλιά)

Ακινητοποιημένος ο χρόνος μέρες τώρα. Ερήμωση του τόπου με έναν άνεμο νωθρό κι έναν ήλιο παράταιρα ανελέητο να στεγνώνει τη λάσπη στις άδειες παλάμες μαζί με την ψυχή. Αμείλικτη η φύση όταν διεκδικεί το δίκιο της.

 Μετράς τις χαρακιές στα πρόσωπα, τα ροζιασμένα χέρια τα ζυγισμένα με το βάρος της καρδιάς και σκύβεις το κεφάλι μη δεις τα σιωπηλά δάκρυα που αυλακώνουν τα μάγουλα, τα γεμάτα ¨γιατί ¨ βλέμματα. Μια βάρκα μικροπράγματα, όλο το βιός τους. ¨Είχαν ένα μικρό σπιτάκι, μου είπαν, όχι για να ζήσουν, μα για να κλείσουν εκεί τα μάτια τους. ¨Είμαστε τόσο αποσταμένοι που αδιάφορο είναι πια αν ζήσουμε ή πεθάνουμε.¨

Δεν κοιταχτήκαμε στα μάτια μη δουν την ενοχή μας, την ανημπόρια μας. Περπατήσαμε δίπλα-δίπλα βουλιάζοντας στο βαρύ λασπωμένο χώμα. Ακύμαντα τα νερά σε αχαρτογράφητα μονοπάτια είχαν την όψη της απελπισίας.

Σκόρπιος ο κόσμος εκεί έξω. Μόνο μια ψεύτικη ελπίδα μας πήρε στο κατόπι. ¨Είμαι ακόμα ζωντανή¨ μας φώναξε. Πόσο μακρινή έφτασε η ηχώ στ’ αυτιά μας. 

Ο αέρας έφερε ένα κιτρινισμένο φύλλο στα πόδια μας. Κίτρινο σαν τη μοίρα αυτών των ανθρώπων. Το κράτησα 

¨….. σαν κάτι συμβολικό, σαν φιλικό αυτόγραφο, ίσως σαν ένα ευχαριστώ¨(Κική Δημουλά)

 Οι τηλεοράσεις στον έσω κόσμο ανήγγειλαν την επέλαση μια νέας καταιγίδας. Είδα τον τρόμο στα μάτια τους. Σήκωσαν το βλέμμα ψηλά κι έκαναν το Σταυρό τους. Η μοίρα των αδύναμων, σκέφτηκα, θυσία στο βωμό των συμφερόντων. Μια πραγματικότητα ξέχειλη από αδιαφορία και αδράνεια.

Με χίλια μύρια συναισθήματα και βαθιά συγκίνηση επέστρεψα στην ασφάλεια του σπιτιού μου, προσπαθώντας να ταξινομήσω την εσωτερική μου παραζάλη. Ποιος ξέρει αν και πότε αυτός ο τόπος θα σταθεί στα πόδια του. Λέω πως η ζωή μας αρχίζει και τελειώνει τη μέρα που θα σιωπήσουμε γι αυτά που έχουν σημασία.

Αννίκα

Η φωτογραφία είναι από το Pinterest

Οκτώβρης!

Τώρα που η μέρα δεν είναι σαν και πρώτα ξάστερη, η μοναξιά κεντά τις λέξεις στον καμβά ενός γκριζογάλανου ουρανού, σαν υπόσχεση, σαν φιλόδοξη περισυλλογή για το χειμώνα. 

Καιρός των χρυσανθέμων, δροσοσταλάγματα κυκλάμινων σε χρώμα μωβ, ιριδίζουσες των φύλλων αποχρώσεις, πλανέματα της φύσης παραδομένα στο φαιοκόκκινο σαν ώριμη θλίψη κι η θύμηση ανέμη του παλιού καιρού να στροβιλίζεται στην πρώτη ψύχρα και να θυμίζει πως μας άγγιξε κιόλας το φθινόπωρο.

Κι αν οι μέρες μας είναι γεμάτες μελαγχολία, οι Κυριακές θα είναι γενναιόδωρες, γεμάτες ήχους κι αρμονία. Γιατί πάντα τις Κυριακές ξαναγυρνούν τα ξενιτεμένα όνειρα αναζητώντας ένα απάγκιο. Καλό Μήνα!

Οκτώβρης     Αννίκας...δια χειρός

Φθινοπωριάζει!

Είκοσι του Σεπτέμβρη κι απομεσήμερο! Λίγες μέρες πριν μας κέρδιζε η απλωσιά της θάλασσας αποκοιμίζοντας τις πεθυμιές μας.  Σώμα ναυαγισμένο απ’το λίβα του καλοκαιριού περιμένοντας του μελτεμιού την ανάσα και το παιχνίδισμα απ’ το κύμα που ερχόταν να σβήσει τα χνάρια των γυμνών πελμάτων κι ύστερα αποσύρονταν και ξαναρχόταν πάλι όλο νάζι και πάλι αποσύρονταν.

 Κοίτα πως περνάει ο καιρός. Πόσο μικρή είναι η ζωή και την ξοδεύουμε σε αναμονές και ξεχασμένες ονειροπολήσεις.

 Σε λίγο θα κλείσουν τα παράθυρα και πίσω απ’ το αχνισμένο τζάμι θα κοιτάμε τις πρώτες σταγόνες της βροχής που ρυθμικά θα χτυπάνε τον τσίγκο στο απέναντι γκαράζ.

Στον απόηχο του καλοκαιριού...

…..και η ζέστη ακόμα αποπνικτική, θολώνει την ατμόσφαιρα, και κάνει τις ώρες να κυλούν αργά, ράθυμα. 

Από αύριο το καλοκαίρι θα είναι πια ανάμνηση. Ο Σεπτέμβρης άνοιξε κιόλας την ατζέντα του για τις απαραίτητες σημειώσεις. Τι γρήγορα που φεύγει ο καιρός αλήθεια! 

 Ένα φως διάφανο στις παραλίες καθώς ο ήλιος σιγά-σιγά πέφτει κι ο ουρανός παίρνει χίλια χρώματα, μέχρι τo βαθύ μπλε της θάλασσας και το χρυσοκόκκινο του ορίζοντα να γίνουν ένα.

 Ελάχιστοι κολυμβητές. Μόνο όσοι αποφάσισαν να φυλακίσουν στη καρδιά το ηλιοβασίλεμα, σαν πράξη τελευταία του

Φθινόπωρο

 Έπειτα ήρθε το φθινόπωρο· ένα ήρεμο φθινόπωρο με μέρες στη σειρά ασυννέφιαστες, χλιαρές και απάνεμες. Οι λόφοι άπλωναν βιολέτινοι με τ' ανθισμένα ρείκια στις πλαγιές. Πέρα οι γιαλοί αλλού μενεξεδένιοι αλλού τριανταφυλλοί. Οι βράχοι σε σχήματα που άλλαζαν παράξενα κάθε στιγμή κρεμιόνταν σαν ανάεροι στα νερά. Οι αμμουδιές χρυσοφεγγίζαν κάτω σαν παρδαλά πανιά απλωμένα στο ακρογιάλι. Ένα φως απαλό και διάφανο, που έμοιαζε σα να ήταν καθρέφτισμα κατιτίς άυλου, έτρεμε στον αέρα και στη γη.

 Άκουαν τους σπίνους που λαλούσαν το σιγαλό σκοπό τους στα κλαδιά, τους μικρούς σπουργίτες που ψιθύριζαν στα θάμνα, τους μακρινούς, κομμένους ήχους που φτάνουν πάντα αόριστοι και μελαγχολικοί από την ερημιά και γεμίζουν τη σιγή με κάποια ανησυχία.

Κάτω οι ανεμώνες έσκαζαν πλήθη πολλά στη γη και πλούμιζαν με τόνους ωχρορόδινους το σκούρο χώμα. Τόνοι νεκροί, κιτρινωποί, χαλκοί γλιστρούσαν εδώ και 'κει στους πράσινους ακόμα θάμνους και στα κλαδιά, όπου κοκκίνιζαν ζωηρά τα κούμαρα.

Και ολόγυρα στους λόφους και αντίκρυ στο ορθόβραχο βουνό και απάνω στο γλαυκό και κάτω στη ροδισμένη θάλασσα άπλωνε τη χλιαρή γαλήνη του  αργό και φωτεινό το φθινόπωρο.

Νέα Ελληνική Λογοτεχνία ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΣ (1868-1920)  Φθινόπωρο (απόσπασμα)

πηγή: Google

 Είναι μια θλίψη το φθινόπωρο καθώς αδειάζουν οι ακρογιαλιές και το νησί ερημώνει· και μένει μόνη η ψυχή με τ’ άγριο πέλαγο. Πώς να παλέψει με τις άδειες Κυριακές την ερημιά των βράχων και της θάλασσας, με τις κουρούνες που το δειλινό στην αποβάθρα κρώζουν.

 (Από τη συλλογή «Ο ευτυχισμένος καιρός επέρασε», 1979 –συγκεντρωτική έκδοση «Χρίστος Λάσκαρης, Ποιήματα», εκδ. Γαβριηλίδης, 2004)    Πηγή : Andro.gr [ http://www.andro.gr/empneusi/to-fthinoporo-ton-poiiton/ ]

 Φθινόπωρο ήσυχο, αφηρημένο – τα φύλλα θα ’λεγες πέφτουν από μιάν άλλη ζωή και μόνο τα χρυσάνθεμα επιμένουν, σαν τις πλάνες μας. 

Από τη συλλογή «Εγχειρίδιο ευθανασίας», Κέδρος 1979 –συγκεντρωτική έκδοση «Τάσος Λειβαδίτης, Ποίηση

Πηγή : Andro.gr [ http://www.andro.gr/empneusi/to-fthinoporo-ton-poiiton/

Είδα έναν απλό άνθρωπο να στέκεται στη μέση του δρόμου, μέσα στη βροχή. Είχε το πρόσωπό του σηκωμένο προς τον ουρανό και το νερό του Θεού έπεφτε πάνω στα μάγουλά του τα' αργασμένα από το λιοπύρι.

 -Έ, μπάρμπα, του φώναξα, θα γίνης μουσκίδι!

 Εγύρισε σιγά-σιγά το κεφάλι του και με κοίταξε ήσυχα. Τότες είδα πως χαμογελούσε φιλικά προς τον ουρανό.

 Εσήκωσε το χέρι του και μούδειξε ψηλα. Είπε:

 -Είδες; Βρέχει.

 Χαμογελούσε ακόμα και εγώ μόλις κατάλαβα τη σπουδαία είδηση.

Στρατής Μυριβήλης: Φθινόπωρο. Χρονογράφημα Εφημερίς Πρωϊα 

πηγή:Homo Universalis

Καλό Φθινόπωρο          Αννίκα

Φθινοπώριασε

Κοιμήθηκε η βροχή στο λασπωμένο δρόμο......
............................................................................

Οι κήποι φεύγουν στην ομίχλη, φεύγουν με τους ανέμους,

μπλέκονται τα κλαδιά των δέντρων με τα σύγνεφα,

ένα πουλί χτυπάει το τζάμι του παραλιακού σπιτιού.

Κανείς δεν είναι να του ανοίξει. ...........

Και το καπέλο του καλοκαιριού κουρελιασμένο

το σέρνει ο αγέρας στο ακρογιάλι, το χτυπάει στους βράχους

και μένει μόνο η θάλασσα κάτω απ’ τις αστραπές

μέσα στην πολυθόρυβη ερημιά της…»

                                                            

 Γιάννης  Ρίτσος:  Δοκιμασία     εκδ. Κέδρος

Φθινοπωρινή Μέρα

  «Κύριε, ήρθε η ώρα. Το καλοκαίρι ήταν πολύ μεγάλο.

Άφησε τον ίσκιο σου πάνω απ” τα ηλιακά ρολόγια,

και στα λιβάδια ξαμόλα τους ανέμους.

Διέταξε τους τελευταίους καρπούς γεμάτοι να “ναι,

δώστους ακόμα δυο μέρες ζεστές σαν νότου.

Στην τελειότητα ώθησέ τους και κυνήγα

στο δυνατό κρασί την στερνή γλύκα

Ράινερ Μαρία Ρίλκε:     Φθινοπωρινή Μέρα

                                     

                    

Με την

πρώτη σταγόνα της βροχής σκοτώθηκε το καλοκαίρι

Μουσκέψανε τα λόγια που είχανε γεννήσει αστροφεγγιές

Οδυσσέας Ελύτης:     Ελένη

Καλό  Φθινόπωρο

Ημέρα μνήμης (Μικρασιατική Καταστροφή)

Η Μικρασιατική τραγωδία, για πολλούς ιστορικούς και διανοούμενους, παραμένει μια από τις μελανότερες σελίδες της παγκόσμιας ιστορίας. Εκεί στις αντίπερα του Αιγαίου πατρίδες , με την ανάλγητη ουδετερότητα των Συμμάχων, ξαναζωντάνεψε η Δάντεια Κόλαση, γύρισε αιώνες πίσω τον πολιτισμό και άλλαξε τον ρου της Ιστορίας. Ωστόσο μένει ολοζώντανη στις καρδιές μας να στιγματίζει αυτούς που απόμειναν απαθείς θεατές στον ξεριζωμό των Ελλήνων. Η μνήμη γίνεται δίδαγμα, διευρύνει το πνεύμα, συγκρούεται με την ψυχή, γίνεται  ανάμνηση, γέφυρα του παρελθόντος με το παρόν και το μέλλον, γίνεται ρίζα και φύτρα.

Απόστολος Μαγγανάρης:  Ανθολογία,  Θρύλοι και Παινέματα για τις Χαμένες Πατρίδες

 Τούτες τις μέρες, μέρες φοβερές

μνήμες τραγικές, κραυγές του πόνου

σαν κεραυνοί ξεσκίζουν  το διάστημα  

και ως το βάθος φτάνουνε της μνήμης.

Μέρες φριχτές, γεμάτες πίκρα και χολή

αίμα, καταστροφή και θάνατος.

Τα δάκρυα τόσο πολλά που η γη πια δεν τα χώνευε

και πίσω ξαναγύριζαν στις  καρδιές τους

και γίνονταν ουσία καφτερή

που έκαιγε τα στήθια και τα σπλάχνα.

Κι οι άνθρωποι δεν είχαν πια καρδιά

δεν είχαν τίποτα. Άδεια κουφάρια 

στους νεκρότοπους τριγύριζαν

και τους νεκρούς ικέτευαν

στα μνήματά τους τόπο να τους δώσουν.

Τούτες τις μέρες, οι νεκροί φιγούρες τραγικές

σκελετωμένες μαύρες παρουσίες

-από τις χώρες της Ανατολής

χώρες Ελληνικές πανάρχαιες

Καππαδοκία, Βιθυνία, Πόντο, Κιλικία

Λυδία,Αιολίδα, Ιωνία-

ολόμαυρος φαντάζει ο ουρανός

έτσι καθώς  μυριάδες σκελετοί

μπαίνουν μπροστά στον ήλιο και τον κρύβουν

Γοές και θρήνος οι φωνές

γεμίζουν ουρανό και γη

και φτάνουν ως εδώ, να ενωθούν

μαζί με τις δικές μας,

όσων ακόμα έχουνε μείνει ζωντανοί

εδώ και έναν αιώνα

Μολυβιάτη Αγάπη     

Φεύγαν γοργά τα πλοία, βαριά πολύ,φορτωμένα δυστυχία

ψάχναν της χαράς να βρούνε τ' ακρογιάλι

όπου το κύμα τ' αλμυρό έσβηνε την πίκρα την ατέλειωτη

που χαραγμένη βρισκόταν στην άμμο και πάνω της

-θαλάσσια κρίνα-άνθιζαν της χαράς τα χαμόγελα.

Στα όνειρα τα πεθαμένα της Προσφυγιάς

μπήχτηκε πάνω ένας σταυρός.

Μα απ' τον ερημωμένο τάφο, νά,ξεφύτρωσαν

λουλούδια της ελπίδας.

Κάποιος φάρος μακρυνός, πανανθρώπινος

έριχνε το γεμάτο γνώση φως του

πάνω στο κουρσεμένο καράβι της Προσγυγιάς.

Κι έρχεται από χρόνια μακρυνά αυτό το φως

από ' ναν ήλιο αβασίλευτο, από μια σκέψη αθάνατη

απ' τον ειρηνικό,τον πανανθρώπινο

τον φωτοδότη Ιωνικό πολιτισμό.   

Ατταλιώτης Πάνος      

Του Σταυρού

Ω πανύμνητον Ξύλον, το βαστάσαν των Πάντων Αγίων, Αγιότατον Λόγον

Χαίρε Σταυρέ, οικουμένης φύλαξ, χαίρε η δόξα της εκκλησίας

Χαίρε δι' ου ευλογείται η κτίσης, χαίρε δι' ου προσκυνείται ο Κτίστης

Χαίρε Ξύλον μακάριον

Χρόνια Πολλά. Ο Σταυρός να αγιάζει, να στηρίζει και να ευλογεί την κάθε στιγμή στη ζωή μας.

Το τραγούδι του Σταυρού

Κ' έγυρ' Εκείνος το άχραντο κεφάλι και ξεψύχησε
στο μαύρο το κορμί μου απάνου.
Άστρα γινήκαν τα καρφιά του μαρτυρίου Του.
Άστραψα, κι από τα χιόνια πιο λευκός
τα αιώνια του Λιβάνου.
Οι καταφρονεμένοι μ' αγκαλιάσανε, και σα βουνά
και σα Θαβώρ υψώθηκαν εμπρός μου.
Οι δυνατοί του κόσμου με κατάτρεξαν.
Γονάτισα στον ίσκιο μου τους δυνατούς του κόσμου.
.................................................
Του Σολομώντα σου ο ναός, μ'αντίκρυσε και ράγισε
Τους Κωνσταντίνους φώτισα και τους Ηράκλειους δόξασα
και τρικυμίες δεν έσβησαν εμέ, μηδέ Σουλτάνοι.
Και ύστερα ταξιδευτής ήρθα σ' εσένα ασύγκριτη Αθήνα
των ωραίων πηγή, των εθνικών κορώνα
Τον άγνωστο έφερα Θεό και απόκοτος αψήφησα
την πολεμόχαρη Παλλάδα μεσ' τον Παρθενώνα
.....................................................
Με τα κλαδιά της φοινικιάς, νέα ωσαννά λαχτάρισα
σ' εσένα, ω Γη Πανάγια και πρώτη μου πατρίδα

Σ' εσέ γυρνώ Ιερουσαλήμ...........

στίχοι(κατ'επιλογή) από το ποίημα του Κ. Παλαμά

"Το τραγούδι του Σταυρού"

(1913)

πηγή: Google  Κωστής Παλαμάς  Ποιήματα

Φθινοπωρινή Βροχή

Απ’ το πρωϊ ζέστη και υγρασία έκαναν την ατμόσφαιρα αποπνικτική. Σε ένα καταγάλανο ουρανό ένα συννεφάκι άσπρο, σκάλωσε στην βουνοκορφή της Πάρνηθας, και έμεινε εκεί για ώρα κάνοντας χάζι  κάτω, μακριά την Αθήνα που έβραζε. Κι ύστερα τ’αποφάσισε. Κατσούφιασε, άλλαξε χρώμα, φώναξε και τα αδέρφια του και χύμηξαν στον ήλιο. Γέμισε ο τόπος απ’ τον ίσκιο τους. Βούρκωσε ο ουρανός έτοιμος να στάξει. Σύννεφα μαύρα έτρεχαν κατά το νοτιά κι ένα αεράκι που όλο και δυνάμωνε κατέβαινε απ’την Πάρνηθα, σημάδι της βροχής, σημάδι καταιγίδας. Και δεν άργησε!

 Η πρώτη σταγόνα έσκασε με πάταγο πάνω...........

Σεπτέμβρης- Καλό Μήνα

Ήταν ένα απομεσήμερο του Σεπτέμβρη.Ένα μοβ απομεσήμερο, που τα ηλιοτρόπια ήταν δακρυσμένα, γιατί ο ήλιος τα είχε ξεχάσει και ταξίδευε πίσω από σκούρα σύννεφα.

Τι όμορφα που είναι τα μοβ απομεσήμερα του Σεπτέμβρη. Ακόμα κι όταν ξέρεις πως αυτός που νόμιζες πως θα σε περιμένει, κρύφτηκε πίσω από σκούρα σύννεφα και σε ξέχασε.

 απόσπασμα από το Σκισμένο ψαθάκι  της Αλκυόνης Παπαδάκη                                                      

Τα φύλλα ντύνονται χρυσά να ταξιδέψουν,

 βαλίτσες ετοιμάζουν τα πουλιά,

 τα μάτια ακόμα μια φορά θα σημαδέψουν

τους ίδιους δρόμους που δεν βγάζουν πουθενά.

Κάθε Σεπτέμβρη ζωντανεύεις και με σκοτώνεις,

κάθε Σεπτέμβρη ξαναγυρνάς.

.............................................................................

Τα φύλλα ντύνονται χρυσά να ταξιδέψουν

να πάρουνε το δρόμο της βροχής......................

Στίχους και Μουσική  Τάκης Μουσαφίρης

τραγούδι  Δημήτρης Μητροπάνος

                  ΚΑΛΟ  ΜΗΝΑ

Μύρισε Φθινόπωρο

Άκου στα δέντρα πένθιμα πως τρίζουνε τα φύλλα,

μηνάνε το φθινόπωρο.

Δες τ'ουρανού το χρώμα,το θόλωσαν τα σύννεφα

Μαρία Πολυδούρη

απ'τη συλλογή "οι τρίλιες που σβήνουν"

Δέκα λεπτά ήταν αρκετά για να πλημμυρίσουν δρόμοι,πεζοδρόμια,παρτέρια.Δέκα λεπτά.Ο αέρας γέμισε αρώματα απ'το βρεγμένο χώμα.Μύρισε Φθινόπωρο.Το χρυσοκόκκινο των φύλλων που σιγά-σιγά αλλάζουν χρώμα,το χρώμα της θάλασσας που ολοένα γίνεται πιο σκούρο,οι άδειες καρέκλες στις παραλίες,οι μέρες που μικραίνουν,το γκρι-μολυβί τ'ουρανού,τα χαρούμενα ξεφωνητά στις αυλές των σχολείων,όλα μαρτυρούν πως το φθινόπωρο είναι εδώ.

Γεμάτο ένταση,χρώμα,γλυκιά μελαγχολία,ονειροπόληση αλλά και εσωτερική γαλήνη.Η φύση είναι ο καμβάς,ας πάρουμε τις παλέτες και τα χρώματα κι ας βάψουμε πρώτα τα όνειρά μας,ας βάψουμε τη ζωή και την καθημερινότητά μας.Πράσινο,για αισιοδοξία,ελπίδα,ισορροπία ψυχής,ωριμότητα. .Κίτρινο, γήινο, σύμβολο πνευματικότητας,σοφίας,καθαρής σκέψης.Καφέ για χαλάρωση και ψυχική ηρεμία.Ας κάνουμε τα γκρι πιο φωτεινά,πιο αισιόδοξα και γιατί όχι ας βάλουμε και λίγο χρυσόσκονη

Σε πείσμα των καιρών το φετινό φθινόπωρο ας είναι πιο δημιουργικό πιο χαρούμενο,ευλογημένο.

Καλό Φθινόπωρο

Αννίκα

επιστροφή στο σχολείο

Καλή σχολική χρονιά

Φύσηξε Βοριάς

Επιτέλους φύσηξε
                                                                                                                                  

Βάλσαμο στην ψυχή το βοριαδάκι μετά την εφιαλτική ζέστη των τελευταίων ημερών που έλιωνε το σώμα και το μυαλό.

Φύσηξε επιτέλους.Ανοίξαμε τις πόρτες και τα παράθυρα,να μπει,να τον φιλέψουμε γλυκό του κουταλιού,σταφύλι σουλτανίνα, να γλυκαθεί, να μείνει. Ας πάνε στην ευχή του Θεού οι ζέστες του καλοκαιριού. Κι από χρόνου εδώ είμαστε πάλι. Να είμαστε καλά μόνο. Καλό Φθινόπωρο.