Καράβια που όλο ξεμακραίνουν, οι μνήμες.

 

Κάποτε....

Όταν ο ήλιος  έβαφε τις ακτές, τις λευκοφορεμένες,

λαμπύριζαν δεκάδες αποχρώσεις στα νερά.

Διάφανη, ακριβή δαντέλα, θαρρείς, τα κρόσσια απ’ τα κύματα.

Παράταιρες φωνές γέμιζε η παραλία.

Κι ανάμεσά τους γλάροι γυρόφερναν, φτεροκοπώντας,

δίπλα σ’ ένα σκαρί, κουφάρι πια, που σάπιζε στην άμμο.

Του δειλινού αραχνούφαντες οι αποχρώσεις.

Κι ο μπάτης, ξέπνοο γλυκό αεράκι,

έμοιαζε με τραγούδι ερωτικό.

Στην απλωσιά της νύχτα, ανάσα έψαχνε η μέρα.

     

Κάποτε

    Γεμάτη απ’ της θάλασσας το μπλε η ματιά.

Κοχύλια που τα ξέβρασε το κύμα,

γιρλάντα, κρεμασμένη στο λαιμό.

Στη χάρισα! 

¨Θα την κρατήσω, μου είπες, να θυμάμαι¨

¨Θα ‘ρθω ξανά το άλλο καλοκαίρι¨

¨Θα περιμένω¨ φώναξα, καθώς ξεμάκρυνες.

Ποτέ δεν ήρθες.

Χρόνια έμεινα, ξέμπαρκη στο ακροθαλάσσι της αναμονής.

Ελπίδα μάταιη, δίχως μια λέξη.

Τα χρόνια πέρασαν. Κι ούτε θυμάμαι τι χρώμα είχαν τα μάτια σου.

Ξεχαστήκαμε.

Οι αναμνήσεις έπαψαν πια να πληγώνουν.

Κάποτε ….

Οι θύμησες στριμώχνονται στου Βορρά τα καλοκαίρια.

Στις γαλήνιες βουνοκορφές

και τις σιωπές στ’ άσπρα ξωκλήσια.

Στις αναλαμπές απ’ τις φωτιές τ’ Αι-Γιαννιού του Κλείδωνα,

στη μυρωδιά απ’ το θυμάρι στ’ Αι-Λιά το πανηγύρι.

Στις ρεματιές κάτω απ’ τα βαθύσκιωτα πλατάνια.

τις όχθες με τις λυγαριές.

Στα σταροχώραφα αγκαλιά με ένα δρεπάνι

και την καυτή του κάμπου την ανάσα.

   

Ο ήλιος, μια φωτιά  τα μεσημέρια,

κι όταν οι νύχτες δεν είχαν φως

μαζεύαμε πυγολαμπίδες.

Δρόμοι χωμάτινοι κι αυλές ασβεστωμένες

και γλάστρες με βασιλικό, αροσμαρί  και δυόσμο

τότε που το πατρικό μας, πριν ερημώσει ακόμη, είχε ένα φως.

Στο λιόγερμα, μια κρύα βυσσινάδα μας δρόσιζε,

ώσπου να ¨δέσει¨ η μάνα το γλυκό, βύσσινο ή σταφύλι.

Σημαδιακές οι Κυριακές.

 γιορταστικά χτυπούσαν οι καμπάνες.

 Άγιο Καλοκαίρι!

Μακρινός κόσμος τα παιδικά μας καλοκαίρια,

σαν το μικρό το κύμα που σβήνει ήσυχα στην αμμουδιά.

Κι όμως τίποτα δεν χάνεται όσο αγαπάς και θυμάσαι.

Μόνο που να, καμμιά φορά οι μνήμες ξεστρατίζουν,

σαν τα καράβια που όλο ξεμακραίνουν.

 

Είναι η συμμετοχή μου στο δρώμενο της Αριστέας - Ένα ποίημα για το καλοκαίρι

Αριστέα σε ευχαριστούμε για την ιδέα, τη διοργάνωση, το ταξίδι της έμπνευσης. Και επειδή καλοκαίρι δεν είναι μόνο η θάλασσα, ας δούμε και την οπτική των παιδιών για το καλοκαίρι, κρυφοκοιτάζοντας την ψυχή τους.

Να είστε καλά!

Αννίκα

 

Ήταν ένα καλοκαίρι.....

Με θλίβει η επιστροφή. Αποκαρδιωτική, ανάμεσα σε αποκαΐδια, πυκνή μαύρη σιωπή και λάσπη. Λέγαμε άγια τα καλοκαίρια μας κάποτε. Από δω και μπρος, διάτρητα, φοβάμαι θα υπάρχουν, γραμμένα μόνο σε κάποιους στίχους να μας θυμίζουν τη μεγάλη ευθύνη της καταστροφής μας. 

Πώς να μιλήσω για το φετινό καλοκαίρι Ένα καλοκαίρι καθόλου φλύαρο κι ας ένιωθες το χνώτο του καυτό στο σβέρκο σου, μέχρι που η μυρωδιά του καμένου και η στάχτη να φτάσει στα μπαλκόνια μας

 Ήθελα ανέμελα να γράψω στο συναξάρι της ζωής μου όλες τις εντυπώσεις, αυτές που σαν μικρό παιδί ανακαλύπτεις κι ύστερα με σκόρπιες πινελιές ζωγραφίζεις την απλότητα μέσα στην τελειότητά τους. Λίγο ρομαντική, λίγο ονειροπόλα γυρίζω τη σκέψη πίσω στις στιγμές που μοιάζουν ασήμαντες, ωστόσο σε κάνουν να νιώσεις την αίσθηση εκείνη που καθημερινά σε αναγεννάει. Έχει ανάγκη ο νους από τέτοια πετάγματα. 

Ξεδιπλώναμε τις μέρες γεμάτες παλιές αναμνήσεις, μα και καινούργιες εμπειρίες που βάραιναν κι αυτές στη ζυγαριά της μνήμης. Στις αντανακλάσεις των αισθημάτων ο κόσμος παγιδευμένος σ’ ένα ¨κλικ¨ μεγαλώνει, πλαταίνει για να χωρέσει την ουσία της ζωής, να αποδώσει σωστά το νόημά της. Όχι δεν είναι οι εικόνες που αποδίδουν την ομορφιά ενός τόπου. Είναι οι ψυχές που δέχονται με αγάπη αυτό που σου αποκαλύπτεται.

 Είναι ζωντανός ο τόπος μας, όμορφος, ¨έμπλεος λάμψης¨ μέχρι κάποιο βέβηλο χέρι να αποφασίσει για το αντίθετο. Μέχρι το χάος και το τίποτα να γίνουν μέρος της ζωής σου. Πικρή διαπίστωση σ’ έναν κόσμο με όψιμη μεταμέλεια που μετατρέπει την οδύνη σε έγνοια πολύ αργά. Και μη ρωτάς γιατί. Δεν έχει γιατί η ζωή. Αύριο η νέα μέρα θα είναι ίδια κι απαράλλαχτη με την παλιά.………….

 

                                Ferry boat προς Ερέτρια. Όμορφα ήταν όταν φτάσαμε. Φύσαγε ένα αεράκι ήσυχο που δρόσιζε τα πυρωμένα μας μέτωπα.

Ιούλιος.......

 

Κάπου, κατά το Νοτιά, κάποιος φοβερός δράκος πρέπει ν' άνοιξε το φλογισμένο στόμα και να 'χυσε την πυρή ανάσα του πάνω στα στάχυα. Οι μαλαματένιες θάλασσες κυμάτισαν με απόγνωση στη θανατερή πνοή. 

 Η φλόγα της γης και η λαύρα του ανέμου έσμιγαν και ξάπλωσαν παλμικά κύματα, που σκέπασαν με τρεμουλιάρικο πέπλο τα πάντα, λες κι ο κάμπος ήταν λίμνη από νερό ταραγμένο κι αχνιστό»....................                                            

Μ. Καραγάτσης απ' τον Συνταγματάρχη Λιάπκιν

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ !

Το τέλος μιας μέρας στα μέσα του Ιούλη

Πίσω από μακρινές κορφές

ο ήλιος βασιλεύει

και τ’ ουρανού τα σύνορα

 χίλιες βαφές αλλάζουν,

πράσινες, κόκκινες, ξανθές,

 ολόχρυσες, γαλάζες,

κι ανάμεσά τους σκάει λαμπρός,

 λαμπρός ο Αποσπερίτης.

Την πύρη του καλοκαιριού

 την σβήει γλυκό αγεράκι

που κατεβάζουν τα βουνά,

 που φέρνουν τ’ ακρογιάλια.

Ανάρια τα κλωνάρια του

κουνάει ο γέρο-πεύκος,

και πίνει και ρουφάει δροσιά

κι αχολογάει και τρίζει.

Η βρύση η χορταρόστρωτη

δροσίζει τα λουλούδια,

και μ'αλαφρό μουρμουρητό 

γλυκά τα νανουρίζει.

Θολώνει πέρα η θάλασσα,

 τα ριζοβούνια ισκιώνουν,

τα ζάλογκα μαυρολογούν,

 σκύβουν τα φρύδια οι βράχοι,

κι οι κάμποι γύρου οι απλωτοί

πράσινο πέλαο μοιάζουν.

Κώστας Κρυστάλης

Ιούλιος: Ο πρώτος λίβας του καλοκαιριού

Ιούλιος με την ....ασίγαστη θάλασσα, που την ήρεμη αυγή την αναρίθμητη άμμο αρμενίζει............Χόρχε Λουίς Μπόρχες

Ιούλιος με την....«Κυρά θαλασσινή και στεριανή, με τα λουλουδιασμένα μάγουλα,σφίγγοντας μες στον μπούστο σου την κάψα του αλωνάρη.....

         Γιάννης Ρίτσος

  

  Ιούλιος με τις......υπέροχες νύχτες  με τα μαντολίνα των τζιτζικιών και των γρύλων            Γιάννης Ρίτσος

        Ιούλιος !!

       Καλό Καλοκαίρι!!

Του Αυγούστου το φεγγάρι

Φεγγαράδα

Τόσα μαλάματα ακριβά, πως σπάταλα ασημώσαν τη γλύκα του Ιόνιου στη μαγεμένη γαλανή

του Αυγούστου τη νυχτιά!

Και τα πυκνόφυλλα κλαδιά βουτάνε τη σκιά τους στο γαληνό το πέλαγο, τ’ ασημογεννημένο.

Πως σμίγουν το τραγούδι τους το θρόισμα κι ο φλοίσβος!

Πως γαληνεύουν οι ψυχές! Βουβαίνονται κι οι πόνοι.

Πόσο ευφραίνεται η θωριά που αχόρταγα αρμενίζει με μάτια-αστέρια ολόφωτα στο απέραντο του Άπειρου!

Ηρώ Δημοπούλου: Εξέλιξη (εκδ. Γαβριηλίδη)

Το κάδρο του φεγγαριού

Κρέμεται στο στερέωμα

Ολόφωτο κι αέρινο

Ξέχειλο απατηλές υποσχέσεις

Ρομαντικά όνειρα και μυστήριο.

Πως ταξιδεύει η ψυχή μου

Στους αθέατους κόσμους του

Ηρώ Δημοπούλου   Εξέλιξη

Αύγουστος

O  Αύγουστος ήταν για μένα, όταν ήμουν παιδί, κι είναι ακόμα, ο πιο αγαπημένος μου μήνας· αυτός φέρνει, μαθές, τα σταφύλια και τα σύκα, τα πεπόνια, τα καρπούζια· τον ονομάτισα Άγιον Αύγουστο· αυτός ο προστάτης μου, έλεγα, σε αυτόν θα κάνω την προσευκή μου· όταν θέλω τίποτα, από αυτόν θα το ζητώ, κι αυτός θα το ζητήσει από το Θεό, κι ο Θεός θα μου το δώσει. Και μια φορά πήρα νερομπογιές και τον ζωγράφισα.................

Από τη στιγμή που τον ζωγράφισα και στερέωσα το πρόσωπο του, στερεώθηκε και μέσα μου η εμπιστοσύνη μου σε αυτόν, και κάθε χρόνο τον περίμενα να 'ρθει, να τρυγήσει τ' αμπέλια της Κρήτης, να πατήσει τα σταφύλια και να κάμει το θάμα του, να βγάλει από τα σταφύλια κρασί. Γιατί, θυμούμαι, το μυστήριο τούτο με τυράννησε πολύ —πώς μπορεί να γίνει το σταφύλι κρασί· μονάχα ο Αγιος Αύγουστος μπορούσε να κάμει ένα τέτοιο θάμα.

Νίκος Καζαντζάκης:  απόσπασμα από το μυθιστόρημα Αναφορά στο Γκρέκο (Δ κεφάλαιο, ο γιός )

Έχει πανσέληνο απόψε κι είναι ωραία....

Ιούλιος

Άσπρισαν τα μαλλιά μας,..μα σαν να μη μας άγγιξε ο χρόνος, ακόμη περιμένουμε μια πανσέληνο, με εκείνη την εφηβική ζωντάνια των δεκαοκτώ,  όταν κάναμε όνειρα και  ελπίζαμε σε μια νύχτα  που μυρίζει γιασεμί, αγιόκλημα κι αρμύρα, περιμένοντας ένα ολόγιομο φεγγάρι να φωτίσει το δρόμο μας, κάνοντας πάντα την ίδια ευχή. 

Μέχρι την επόμενη πανσέληνο να είστε καλά...Αννίκα

Το Πάσχα του καλοκαιριού

Παναγία η Μεγαλόχαρη, η Βρεφοκρατούσα, η Ελεούσα, η Γιάτρισσα, η Θαλασσινή, η Φανερωμένη, η Γλυκοφιλούσα, η Πλατυτέρα των Ουρανών

Πολυτραγουδισμένη η μορφή Της.  Αναρίθμητα τα δημοτικά τραγούδια  στο πέρασμα του χρόνου, από τους μεγαλύτερους εκκλησιαστικούς υμνογράφους, μέχρι τους απλούς ανθρώπους με βαθιά χριστιανική πίστη. Τραγούδια μέσα απ’ την παράδοση, που συμπορεύονται με την αγάπη και την ευλάβεια  στο πρόσωπό Της. Τραγούδια που μιλούν για τη ζωή, τη γέννηση, το θρήνο, το θάνατο, επικλήσεις, προσευχές και μεσιτείες προς τον Υιόν Της.

Σε στίχους  Λευτέρη  Παπαδόπουλου

·     

           Ήταν ο πιο φτωχός στην τάξη                 

Δεν είχε μάνα, είχε γιαγιά                        

Μα μεσ’ τα μάτια του είχε στάξει            

Δεκαπενταύγουστους η Παναγιά

Και στο δημοτικό τραγούδι παρούσα η Παναγία

Αύγουστο Μήνα

Αύγουστος. Η πόλη αδειάζει. Η ζέστη ανυπόφορη σέρνεται στην άσφαλτο ξερνώντας φωτιά και πίσσα. Λαχανιάζει ο ήλιος ως να μεσουρανήσει κι από κει άλλη τόση διαδρομή ώσπου να βγει στο τέρμα. Ο ύπνος του μεσημεριού πνιγμένος στον ιδρώτα. Πνίγονται οι γειτονιές στη σιωπή τους. Ούτε ένα κρώξιμο πουλιού.  Μόνο το τραγούδι των τζιτζικιών σταματημό δεν έχει.
 Στο σύθαμπο η αχλή της ζέστης στεγνώνει το λαρύγγι, στεγνώνει την ψυχή.

Πανσέληνος Ιουλίου

Mε καλοκαιρινή διάθεση

                                                                       

Ο υδράργυρος νωρίς-νωρίς πήρε την ανηφόρα. Όνειρο οι διακοπές του καλοκαιριού!! 
 Αφήστε το μυαλό να γεμίσει με εικόνες, ήχους και χρώματα!!. Ένας περίπατος το ηλιοβασίλεμα στην άμμο ανάμεσα στους γλάρους με τη θάλασσα να παίρνει χίλια χρώματα, μια τεράστια καρδιά μισοσβησμένη απ' τον μπάτη, το ξέφρενο τραγούδι των τζιτζικιών, το πιο όμορφο ηλιοβασίλεμα με ένα φως χρυσοκόκκινο να πυρπολεί τον ορίζοντα, μια αυγουστιάτικη φεγγαραχτίδα να σκορπίζει ασήμια και