Υπάρχει ομορφιά...

 

 

 

Φέτος το καλοκαίρι

Μάζεψα λέξεις

απ’ την πνοή τ’ ανέμου,

θύμισες να μου φέρνουν

το χειμώνα.

Μάζεψα χρώμα

απ’ το γαλάζιο της θάλασσας

για τις γκρίζες του μέρες.

Φθινόπωρο

 

Πόσο γρήγορα περνά ο καιρός!

Το καλοκαίρι ποτισμένο με ιδρώτα και θάλασσα,

έγινε κιόλας ανάμνηση.

Κλείσαμε την αίσθηση της αλμύρας

στο ντουλάπι του χρόνου, ως το επόμενο.

Σιγά σιγά όλα αλλάζουν.

 Χθες μια βροχή ψιλή γλυκοτραγούδαγε

όλη νύχτα πάνω στη στέγη.

Βροχή σιγανή που αποκοιμίζει τις έγνοιες.

Σαν μέσα σ’ όνειρο την άκουσα.

Πως γαληνεύει η ψυχή με το τραγούδι της!

Πως ημερώνει του νου η αντάρα!

Το πρωί έλαμπε ο τόπος.

Καράβια που όλο ξεμακραίνουν, οι μνήμες.

 

Κάποτε....

Όταν ο ήλιος  έβαφε τις ακτές, τις λευκοφορεμένες,

λαμπύριζαν δεκάδες αποχρώσεις στα νερά.

Διάφανη, ακριβή δαντέλα, θαρρείς, τα κρόσσια απ’ τα κύματα.

Παράταιρες φωνές γέμιζε η παραλία.

Κι ανάμεσά τους γλάροι γυρόφερναν, φτεροκοπώντας,

δίπλα σ’ ένα σκαρί, κουφάρι πια, που σάπιζε στην άμμο.

Του δειλινού αραχνούφαντες οι αποχρώσεις.

Κι ο μπάτης, ξέπνοο γλυκό αεράκι,

έμοιαζε με τραγούδι ερωτικό.

Στην απλωσιά της νύχτα, ανάσα έψαχνε η μέρα.

     

Κάποτε

    Γεμάτη απ’ της θάλασσας το μπλε η ματιά.

Κοχύλια που τα ξέβρασε το κύμα,

γιρλάντα, κρεμασμένη στο λαιμό.

Στη χάρισα! 

¨Θα την κρατήσω, μου είπες, να θυμάμαι¨

¨Θα ‘ρθω ξανά το άλλο καλοκαίρι¨

¨Θα περιμένω¨ φώναξα, καθώς ξεμάκρυνες.

Ποτέ δεν ήρθες.

Χρόνια έμεινα, ξέμπαρκη στο ακροθαλάσσι της αναμονής.

Ελπίδα μάταιη, δίχως μια λέξη.

Τα χρόνια πέρασαν. Κι ούτε θυμάμαι τι χρώμα είχαν τα μάτια σου.

Ξεχαστήκαμε.

Οι αναμνήσεις έπαψαν πια να πληγώνουν.

Κάποτε ….

Οι θύμησες στριμώχνονται στου Βορρά τα καλοκαίρια.

Στις γαλήνιες βουνοκορφές

και τις σιωπές στ’ άσπρα ξωκλήσια.

Στις αναλαμπές απ’ τις φωτιές τ’ Αι-Γιαννιού του Κλείδωνα,

στη μυρωδιά απ’ το θυμάρι στ’ Αι-Λιά το πανηγύρι.

Στις ρεματιές κάτω απ’ τα βαθύσκιωτα πλατάνια.

τις όχθες με τις λυγαριές.

Στα σταροχώραφα αγκαλιά με ένα δρεπάνι

και την καυτή του κάμπου την ανάσα.

   

Ο ήλιος, μια φωτιά  τα μεσημέρια,

κι όταν οι νύχτες δεν είχαν φως

μαζεύαμε πυγολαμπίδες.

Δρόμοι χωμάτινοι κι αυλές ασβεστωμένες

και γλάστρες με βασιλικό, αροσμαρί  και δυόσμο

τότε που το πατρικό μας, πριν ερημώσει ακόμη, είχε ένα φως.

Στο λιόγερμα, μια κρύα βυσσινάδα μας δρόσιζε,

ώσπου να ¨δέσει¨ η μάνα το γλυκό, βύσσινο ή σταφύλι.

Σημαδιακές οι Κυριακές.

 γιορταστικά χτυπούσαν οι καμπάνες.

 Άγιο Καλοκαίρι!

Μακρινός κόσμος τα παιδικά μας καλοκαίρια,

σαν το μικρό το κύμα που σβήνει ήσυχα στην αμμουδιά.

Κι όμως τίποτα δεν χάνεται όσο αγαπάς και θυμάσαι.

Μόνο που να, καμμιά φορά οι μνήμες ξεστρατίζουν,

σαν τα καράβια που όλο ξεμακραίνουν.

 

Είναι η συμμετοχή μου στο δρώμενο της Αριστέας - Ένα ποίημα για το καλοκαίρι

Αριστέα σε ευχαριστούμε για την ιδέα, τη διοργάνωση, το ταξίδι της έμπνευσης. Και επειδή καλοκαίρι δεν είναι μόνο η θάλασσα, ας δούμε και την οπτική των παιδιών για το καλοκαίρι, κρυφοκοιτάζοντας την ψυχή τους.

Να είστε καλά!

Αννίκα

 

31ο Συμπόσιο Ποίησης!

                                                      

                                                  Σε μια αποβάθρα τρένου!      

Στερνή φορά την κράτησε στην αγκαλιά του

σε μια αποβάθρα τρένου.

Σούρουπο ήταν Φθινοπωρινό,

από κείνα που αφήνουν χώρο στο φως

να μπει απ' της ψυχής το παράθυρο

πριν την ξεριζώσει ο πόνος.

" θα γυρίσω γρήγορα ¨είπε

¨κάνε υπομονή¨

Από τότε κάθε απόγευμα,

30ο Συμπόσιο Ποίησης

                                                   Δρόμος ατελεύτητος

Απόμακρη η γαλήνη της ψυχής,

εγκλωβισμένη στην οδύνη της μνήμης.

Πληγή βαθιά που ποτέ δεν θα κλείσει.

Στάλαζε πίκρα η νύχτα.

Σφυρίζοντας το τρένο θρυμμάτιζε το σκοτάδι,

αφήνοντας πίσω του κοιμισμένες τις πολιτείες.

Η επιστροφή πάντα σε βρίσκει εξαντλημένο.

29ο Συμπόσιο ποίησης/Παραμονή Χριστούγεννα!

 

Παραμονή Χριστούγεννα!

Το σπίτι ρημαγμένο.

Φως λιγοστό, το κάλυπτε η μοναξιά,

όπως και την ψυχή του.

Μονάχα η μνήμη, θολή κι αυτή.

Μια φορά κι έναν καιρό, αχ ψεύτικε κόσμε!

Όλα ένα παραμύθι πιο αληθινό κι απ’ τη ζωή.

Χριστούγεννα, παραμονή.

Γίνεται να σταματήσει απόψε ο χρόνος;

Άθλια γεράματα!

Ανάκατα όλα.

Μάζεψε τα κομμάτια της ψυχής, αναπολώντας

όσα του χάρισε η ζωή κι όσα του πήρε πίσω.

Σύρθηκε μέχρι το παλιό τραπέζι.

Ξύλινο, βαρύ, από μασίφ καρύδι.

Μπορεί και να ‘χαν την ίδια ηλικία.

Ψάχνει η ματιά το χρόνο να μετρήσει.

 Δεν ζορίζει όσα του φέρνει ο νους,

 δε βιάζεται.

 κι ας τρυπώνει ο πόνος στις χαραμάδες της ψυχής.

 Μια μέρα ακόμα μοναξιάς, όπως και τόσες.

 Όμως απόψε παραμονή Χριστούγεννα!

"Η τελευταία λέξη" 28ο Συμπόσιο Ποίησης

 

                                                                   Πηγή: Διαδίκτυο

Γη αλλότρια. Απόγευμα μετά από μια βδομάδα.

Κάθισμα ένα παλιό τσίγκινο κουτί,

έξω απ’ τη σκηνή, στην άκρη του καταυλισμού.

Θυμάται η Anya την πατρίδα.

Όλα ήταν όμορφα την Άνοιξη,

όπως δεν ήταν ποτέ

κι αλίμονο, ούτε ποτέ θα γίνουν.

Ακόμη κι αν τελειώσει ο πόλεμος,

με κάποια επιείκια στους ηττημένους,

δε γίνεται να ξεχάσω 

το φόβο,

τον αντίλαλο απ’ το θρήνο,

τη γη που έτρεμε απ’ τις οβίδες,

τον αέρα που μύριζε μπαρούτι,

τις οιμωγές απ’ τις σειρήνες

και την κλαγγή των όπλων.

 

Περπάτησα μέσα στη νύχτα,

χωρίς να ξέρω για πού.

Τα πόδια κόλλαγαν στη λάσπη.

Τα μάτια κουρασμένα δεν έβλεπαν

παρά τις αναμνήσεις.

Πιο δυνατές απ’ τη φωτιά πολέμου.

Σε ξέσκιζαν.

Μ’ αυτές οδοιπορούσα. Φοβόμουν.

Βαριά η σιωπή.

Συλλογιζόμουν αυτούς που μείναν πίσω.

Η μάνα κι ο πατέρας,

άταφοι κι οι δύο.

Κανένα πένθιμο τραγούδι.

 Ένα δάκρυ μόνο για σάβανο

και για καντήλι τ’ άστρο τ’ αποσπερίτη.

Ψυχές στους τέσσερις ανέμους

σκορπισμένες στα χαλάσματα,

βιασμένες απ’ τ’ άδικο.

Φιλόξενη η χώρα που μας δέχτηκε,

δε λέω, μα δεν είναι όπως το σπίτι,

εξορία είναι.

Κι οι δρόμοι της περιπλάνησης

ατέλειωτοι θα ναι.

Όμως μέσα απ’ τον πόνο και το θάνατο

την τελευταία λέξη δεν την είπαμε ακόμα.

Συμμετείχε στο 28ο Συμπόσιο Ποίησης που διοργάνωσε η Αριστέα με «αντιπολεμικό» θέμα.

 Δεν έχει πρόσωπο ο πόλεμος, κρύβεται πίσω απ’ το προσωπείο και τον παραλογισμό για τα συμφέροντα εκείνων που εμπορεύονται την ζωή και τύχη του κόσμου.

Αλλά «ακόμη κι αν τελειώσει .......» οι άνθρωποι πάντα θα ανάβουν ένα κερί στη μνήμη για όσα άφησαν βαθιά σημάδια στην ψυχή τους.

 "ξαναθυμούνται, διαβαίνοντας λιβάδι απ' ασφοδύλι, πόνους παλιούς, που μέσα τους κοιμούνται" (Λ. Μαβίλης)

 Μέσα από τις απουσίες και τον ξεριζωμό πάντα θα υπάρχει εκείνο το ανθρώπινο που στερεώνει τις αντοχές, όσες απέμειναν, μαζί με την πικρή ελπίδα του γυρισμού. Η δύναμη  της αγάπης για ζωή μετουσιώνει τον πόνο σε γνώση για να χαράξει νέα πορεία, γιατί μέσα στο τραγικό υπάρχει πάντα η ελπίδα, αυτός ο σπόρος που φυτρώνει και καρπίζει για να είναι η ζωή νικηφόρα, να βγει απ’ τα χαλάσματα, να ενώσει τον κόσμο απ' την αρχή. Έστω και με την πίκρα της αβεβαιότητας, όχι να βγουν νικητές απ' το σωρό των χαμένων οραμάτων, αλλά τουλάχιστον ζωντανοί. Κομποδένουν ένα δάκρυ που συγκρατούν με αξιοπρέπεια, κουβαλούν μια κουβαριασμένη ελπίδα και πορεύονται.

 Είθε αυτή η κραυγή ειρήνης που βγήκε στους δρόμους για να καλύψει την ψυχική μας γύμνια, να μην είναι «φωνή βοώντος…..»

Ευχαριστώ όσους τίμησαν με λόγο ή ψήφο τη συμμετοχή μου. Ιδιαίτερα ευχαριστώ την Αριστέα για την έμπνευση, τη διοργάνωση και την φιλοξενία στο Η ζωή είναι ωραία και θερμά συγχαρητήρια σε όλους και στην Σταυρούλα Δεκούλου για την πρώτη θέση.

Χρόνια Πολλά!

Καλό Μήνα!

 

Σάββατο 26 Δεκεμβρίου 2020

 

Από τη συμμετοχή μου στο 26ο Συμπόσιο της Αριστέας  princess-airis.blogspot.com/ με θέμα έρημη πόλη

 

    Για τη χαρά μιας αντάμωσης και μιας αγκαλιάς.

 

Απόγευμα στον καιρό του εγκλεισμού.

Την ώρα που η τελευταία ανταύγεια του λυκόφωτος έσβηνε αργά

αφήνοντας στην αγκαλιά του τις ωδίνες των καιρών,

την πέτρινη μοναξιά και τις βαθιές ανάσες μιας όψιμης μελαγχολίας,

ένα φως ασθενικό, απόκοσμο κυριαρχούσε στην έρημη πόλη.

 Ασύντροφες, ανέγγιχτες οι σχέσεις σ΄ ένα ακόμη απόγευμα,

 που λεηλατεί τα όνειρα κόβοντας την ανάσα,

όχι απ’ το ξεροβόρι του Δεκέμβρη,

ούτε απ’ την μοναξιά και την αιθάλη,

αλλά από λέξεις παγερά υπολογισμένες

σα συνεχείς βομβαρδισμούς της ψυχής.

Λέξεις που ωστόσο δεν αρκούν για να καλύψουν

την παραδοχή μιας τρεμόσβηστης ελπίδας,

όταν βαριά η σκιά του φόβου απλώνεται στην πόλη.

Μια πόλη ανήμπορη στην επερχόμενη φθορά της,

όταν τα ίχνη δύο τριών περαστικών

μίκραιναν τόσο γρήγορα που αδυνατούσα πια

να διακρίνω απ’ το θολό το τζάμι.

Βουλιάζει η νοσταλγία σ’ αυτά που λείπουν.

Το άγγιγμα, μια αγκαλιά, το μοίρασμα

του ακριβοθώρητου ονείρου, το χάζεμα του έξω κόσμου.

Απόγευμα Δεκέμβρη.

Η μόνη θέα απ’ το παράθυρο η πασχαλιά στον κήπο

που αποτρελάθηκε εντελώς, κι άνθισε,

Κράτησε τον ήλιο να τον κάνει ζωή,

να μερώσει τον πόνο, να γιομίσει η ψυχή ελπίδα.

Κλείδωσα κάθε σκέψη να μη μ΄αγγίξει τίποτα.

       Τους φόβους κράτησα για τα φθαρτά και μάταια.

Αν θες, είπα, να φτάσεις σ’ αυτό που αγαπάς,

αν θες πιότερο απ’ του κόσμου το χρυσάφι

να θυμάσαι τα όσα ακριβά έζησες,

τότε ξεγέλασε το χρόνο,

κράτα τα χρώματα του ουράνιου τόξου στην ψυχή σου,

φύλαξε τους σπόρους της ελπίδας

και χαμογέλα μ’ ένα μικρό έστω λειψό χαμόγελο.

Για τη χαρά μιας αντάμωσης και μιας αγκαλιάς.

Αξίζει!

 

Νικήτριες: η Χριστίνα :   Χρυσόσκονη, BUTTERFLY

και οι Ευέλικτες Αναμνήσεις, της Κικής Κωνσταντίνου
Συγχαρητήρια στα κορίτσια!

Εμείς!......(εγώ και η αφεντιά μου) πατώσαμε πανηγυρικά.😩 

Θερμά ευχαριστώ τη Μαρίνα και τη Μαρία Κ.. που με ψήφισαν, καθώς και την Αριστέα για τη φιλοξενία!

Καλά Χριστούγεννα σε όλους!

Αννίκα

19 Δεκεμβρίου 2019 

Μια σπίθα φως

 

 

Αργεί πολύ να ξημερώσει απόψε.

Λέω, πως τώρα πια το χω ανάγκη

ν’ αφήνω μια σπίθα φως να ξεγλιστρήσει

 στην πιο σκοτεινή χαραμάδα της ψυχής μου,

τη νύχτα που οι σκέψεις ταξιδεύουν

κι ο ύπνος πεισμώνοντας δεν έρχεται.

Ναρκοπέδια έγιναν οι θύμησες

που εκρήγνυνται μόλις τις πλησιάζω.

Κλείνω τα μάτια στο σκοτάδι.

 Μια ανάμνηση από μια στιγμή ευτυχίας,

ένα δάκρυ από μια στιγμή συγκίνησης,

ένας ήχος απ’ την φλυαρία της βροχής,

ένα μόνο άστρο από ένα αφέγγαρο βράδυ,

δυο ώρες ύπνο, γητευτή της ψυχής μου.

 Απ’ το στρίφωμα της ζωής ξεγλιστρά μια ανάμνηση.

 Είναι Χριστούγεννα!

 Μυρίζει κανέλα, μέλι και γλυκό κρασί.

Ψωμί ζυμωτό πάνω στο άσπρο υφαντό

 το κεντημένο με τα όνειρα της μάνας.

Γέμιζα τότε την ψυχή με όνειρα,

 τον κόρφο με φρούδες ελπίδες,

την αγκαλιά με δώρα που δεν πήρα ποτέ.

 Ωστόσο πάντα αγαπούσα τα Χριστούγεννα

Όμορφα χρόνια, αθώα, δεμένα σε κόκκινη κλωστή,

πασπαλισμένα ζάχαρη σαν λαλαγγίτες.

 Όμορφη  που είναι η αθωότητα

με τ’ άσπρα δαντελένια γιακαδάκια

και τα κόκκινα λουστρινένια παπούτσια.

Όλα απείραχτα στη μνήμη όπως τ’ άφησα

μεσ’ την αγιοσύνη και την ταπεινότητα των ημέρων,

 στα χρόνια εκείνα.

Χριστούγεννα είναι!

Τα δικά μου Χριστούγεννα!

  

Η συμμετοχή μου στο 25^ο Συμπόσιο που διοργάνωσε η Αριστέα στο princess-airis.blogspot.com/ Δεκαεννιά φίλοι μέσα από το δικό του ύφος ο καθένας  αποτύπωσαν την έμπνευση σε λόγο με μέτρο ή χωρίς, με ρίμα ή στοιχεία πεζού λόγου, με την ίδια όμως ευαισθησία ψυχής και τρυφερότητας, με λόγο ευθύβολο, ζωντανό, πότε ρεαλιστικό πότε ρομαντικό πότε ελπιδοφόρο. Αριστέα σ’ ευχαριστούμε για το κίνητρο που μέσα απ' τις λέξεις, τις μνήμες και το συναίσθημα φιλοδόξησε να γίνει ποίημα

Συγχαρητήρια στην Μαίρη από το ghinimatia.blogspot.com/ για την πρώτη θέση και σε όλους τους συμμετέχοντες.

Χρόνια Πολλά με υγεία και ευτυχία ο καινούργιος χρόνος!

 

Το τελευταίο ηλιοβασίλεμα 

24ο Συμπόσιο Ποίησης

Σάββατο 13 Ιουλίου 2019

Ένα σεργιάνι στου κόσμου την άκρη

την ώρα που ο ήλιος βουτούσε στον ορίζοντα

Μια υστερνή διάφανη αχτίδα έλουζε τα μαλλιά σου

κι είχε ένα φως το βλέμμα σου που μέσα του χανόμουν.

Σ' αγαπώ μου πες και το φιλί σου μύριζε αγριοβότανο

και πελαγίσια αρμύρα.

Έγειρες στον ώμο μου κρύβοντας την αλήθεια στη σιωπή σου.

Μες στων ματιών σου τον ατέλειωτο ψίθυρο

δάκρυ κρυσταλλωμένο, άχλυ του απόβραδου.

Πόσα ηλιοβασιλέματα ακόμα; Ρώτησες

Για μια ζωή, μη φοβάσαι. Σου απάντησα.

Ένιωσα το τρέμουλο των χεριών σου.

Δεν είπα τίποτ' άλλο.

Να αιχμαλωτίσω το χρόνο ήθελα

σ' εκείνη τη στιγμή που σε κρατούσα.

Ο ήλιος έκαιγε τα σωθικά μας και πριν βουτήξει στη θάλασσα

πρόλαβα κι έβαψα τα όνειρα με χρώματα απ' το λιόγερμα

κάνοντας μιαν ευχή.

Μείναμε έτσι αγκαλιασμένοι μέχρι το σβήσιμο της μέρας.

Ωω αυτές οι μικρές στιγμές μας, βάρκα με λυμένα τα ξάρτια

παραδομένη σε μια γαλήνια θάλασσα

που μ' ένα ελαφρύ κυματισμό λικνίζει το όνειρο.

Πόσο κράτησε; Που χάθηκαν εκείνες οι ώρες;

Πότε ήταν που αντάριασε; Πότε το κύμα φούσκωσε

και σκέπασε τα πάντα.

Σ΄έχασα. Πάει πια καιρός.

Κάποιες φορές στο ηλιοβασίλεμα θαρρώ πως βλέπω τη μορφή σου.

Χαμογελάει. Αφουγκράζομαι ακόμα τα λόγια σου.

Εκείνο το σ΄αγαπώ το κανα φως να απαλύνω τα σκοτάδια μου,

να αντέξω τον αβάσταχτο κόσμο, σε μια ζωή που κυλάει πια με παγερή αδιαφορία.

Είχα πάντα ελάχιστες σχέσεις με την ποίηση.  Τα λογοτεχνικά μου ενδιαφέροντα στρέφονταν κυρίως στον πεζό λόγο. Η ποίηση θεωρώ είναι μια δύσκολη μάχη με τις λέξεις και τα συναισθήματα και η γλώσσα θα πρέπει να ακολουθεί τους δικούς της κανόνες ώστε να γίνεται κατανοητή, τα δε αισθήματα θα πρέπει να ταυτίζονται ή να προσεγγίζουν τα αισθήματα του αναγνώστη.

Χρειάζεται ένα σκούντημα για να γράψεις.

Μάνα, Μητέρα, Μαμά!

..."Σ' αγαπώ...καλό ταξίδι" 

λέξεις που δεν ειπώθηκαν ακούστηκαν σαν απολογισμός

την ώρα που σε ξεπροβοδούσα. Έβρεχε εκείνη τη μέρα. 

Ιούνης μήνας κι ένα γλυκό ψιλόβροχο σαν πρωτοβρόχι 

έκανε τη μοναξιά μου ακόμη πιο πικρή.

Μορφή ολοφώτεινη στα όνειρά μου

 σ' έναν κόσμο ξέχειλο από φως

 και ιλαρότητα. 

Κι όταν το πρώτο φως της μέρας ξεθωριάζει το όνειρο,

 ζεστή ακόμη νοιώθω τη θαλπωρή

 της ματιάς σου,

 γιατί η αγάπη δεν χάνεται στην αιωνιότητα 

ακόμη κι αν οι λέξεις χάνονται στον κόσμο της σιωπής.

ολόκληρο το κείμενο στο  Ααχ Μάνα!


Για τις Μανούλες που ζουν στην καρδιά μας!


                                              Αννίκα

Ο Κτίστης του κόσμου εις χείρας ανόμων παραδίδοται και επί ξύλου ανυψούται ο φιλάνθρωπος (ψαλμοί κα' 18)

                                                       Ραφαήλ (1517) Μουσείο Πράδο

Aσθενικός ο ήλιος ευλαβικά σκεπάζει την πόλη,
 την ώρα που κρύα πνοή θανάτου πλανιέται στον αέρα.

Ίσκιος παγερός πέρασε πάνω απ’ τα τείχη.

 Μπροστά στο Πραιτώριο λαός δυσσεβής 

αλάλαζε να δικασθεί ως λαοπλάνος. 
Ανήμερα θηρία αυτοί που ως χτες στην ίδια ετούτη πόλη

ζητωκραυγάζαν ωσσανά, κουνώντας λάβαρα και βάγια.

Μήπως δεν το ‘ξερε, πως αύριο θα λένε Σταυρωθήτω;

Οργισμένες κραυγές σαν καλογυαλισμένη λεπίδα

ξεσκίζουν την ψυχή.

 Καρφιά τα λόγια τους μπήγονται στη σάρκα.

Που βρέθηκε τόσο μένος;

Στην άκρη στέκομαι. 

Λιθοβολώ τις ενοχές μου με τύψεις.

Κι Εκείνος, αργά βαδίζει προς το Γολγοθά,
 φορτωμένος τα λάθη του κόσμου.

Ο δρόμος λεπίδες κοφτερές, χαράζουν τα ξυπόλυτα πόδια Του.

Κάθε Του βήμα στάζει μύρο και αίμα.

Κόκκινες ανθίζουν παπαρούνες κάτω απ’ τα ματωμένα πέλματα.

Σκαμμένο απ’ τον πόνο το πρόσωπο, 

το βλέμμα τρυφερό και φιλάνθρωπο.

Μα αντί για ακάνθινο στεφάνι, την πίστη όσοι είχαν στην ψυχή τους, πανώριο είδαν φωτοστέφανο

που Αρχάγγελοι κρατούσαν στις φτερούγες.

Μ’ ένα λυγμό ακολουθώ κι εγώ την κουστωδία 

νοιώθοντας ένοχες σιωπές.

την αύρα του θανάτου νοιώθοντας πικρή και κρύα

Κι Εκείνος σαν έτοιμος από καιρό, ήπιε πικρό το ποτήρι, ως το τέλος.

Στέκομαι στη σκιά Του. Φριχτό το τέλος υπερβαίνει τη δύναμη του νου.

Δεν είναι θέαμα αυτό στα μάτια των ανθρώπων.

Πριν αλέκτωρας φωνήσαι τρις, τον απαρνηθήκαμε.

Ενάτη ώρα εσπερινή σίγησε η πλάση, μαύρο χιτώνα φόρεσε η γη.

"ήνοιξε το φρέαρ της αβύσσου και ανέβη καπνός εκ του φρέατος

και εσκοτίσθη ο ήλιος" Ο πόνος και η οδύνη περισσεύουν.

Αυτός που ακούραστα έτρεχε πίσω απ’ τα λάθη των ανθρώπων

διαλύοντας τα σκοτάδια των αμαρτιών, μ’ ένα τετέλεστε εξέπνευσε.

Θρηνολογώντας χύμηξε η Μάνα τα πόδια να φιλήσει.

Άνοιξη, ξυπνούσε η ζωή την ώρα που έφευγε η δική Του.

Ένα σμάρι περιστέρια πέταξαν μακριά καθώς παρέδιδε το πνεύμα.

Αντίδωρο της θυσίας Του μια σιγανή βροχή

που ξέπλυνε την πόλη από τα κρίματά μας.

Αννίκα

           Καλή Ανάσταση με υγεία, αγάπη και χαρά για όλους!

Σιωπή μπροστά στα αποκαΐδια

Με τι λόγια να εκφράσει κανείς όσα του υπαγορεύει η απελπισία της ψυχής του!

Πριν ξεψυχήσει η μέρα γέμισε η γη μ' αποκαΐδια κι έπνιξε η στάχτη κάθε ζωή.

Φωτιά κι αγέρας δοκίμαζαν την αντοχή τους.

Πύρωσε το φεγγάρι. Έψαξε σύννεφο να κρυφτεί, να μη φανεί ο κουρνιαχτός.

Φαρμάκι έγινε το αίμα. Ο καθένας το 'ξερε.....πως η τύχη του είχε πλέον κριθεί.

 Όσοι γλίτωσαν.... Μάνες, παιδιά, αδέρφια, πήραν απο ένα σταυρό στον ώμο 

και πορεύτηκαν το Γολγοθά

 για το υπόλοιπο της ζωής τους.

Αννίκα

Στον πατέρα

Απόψε είδα στον ύπνο μου τον πατέρα.

Τόσο χαρούμενο, τόσο γεμάτο φως.

Δεν μίλησε, μόνο μου χαμογέλασε.

Κάθισε  ύστερα στη πέτρα της αυλής,

όπως το χε συνήθειο κι έλαμπε ολόκληρος.
Ένα φως από κείνο που έπαιρνε το πρόσωπό του όταν γύριζε απ’ τους αγρούς

γεμάτος ιδρώτα και δάκρυ αρμυρό

σπέρνοντας σε ξερό  χώμα ελπίδες και όνειρα.

Κι είχε μια αρχοντιά μια περηφάνεια.

Μου κράτησε το χερι, με κοιταξε στα ματια

σα να μου’ λεγε «μη φοβάσαι εδώ ειμαι ‘γω»

Κι είχαν τα μάτια του μια αλήθεια.

Χαμογελούσε ακομη όταν σιγά-σιγά χανόταν η μορφή του.

Ξύπνησα... κι  ένιωσα μια  δύναμη να απαλύνει τις επώδυνες μνήμες

 και μια απεραντη γαλήνη.

Αννίκα