Άκουσέ με - Μαρία Λαμπαδαρίδου Πόθου

..........Γράφω γιατί έτσι μόνο μπορώ να υπάρχω. Έτσι μόνο αναζητώ την διαίσθησή μου για τον κόσμο και για την ύπαρξη. Γράφω γιατί έχω ανάγκη να συνειδητοποιώ την κάθε στιγμή που ζω, για να βρω το ουσιώδες που κρύβει, να το μεταποιήσω σε ποίηση και ομορφιά. Την ομορφιά αναζητώ γράφοντας. Το χαμένο ιερό της ψυχής. Κι όταν ακόμα μιλώ για τον φόβο ή τη σκληρότητα, τη βία, τον ανελέητο πόνο, την ομορφιά αναζητάει η ψυχή μέσα στην δικαιοσύνη, την αρμονία και την υπέρβαση.

Να γι΄αυτό έγραψα όσα έγραψα, για να πλουτίσω την ψυχή μου, να δω λίγο πιο πέρα από αυτό που δεν φαίνεται. Να φτάσω στο Άρρητο, στο Άδηλο,την άλλη αλήθεια.

 πηγή:  https://marialampadaridoupothou.gr/
 

Μια σχέση στοργής

Είσαι ο καλός παππούς

που κάθεται ήσυχα στο σκαμνί του κήπου ευλογημένος απ’ τον ήλιο

κουβεντιάζοντας με τη λιακάδα.

Μα τα παιδιά που δεν ξέρουν,

τα παιδιά που δε νιώθουν τα λόγια σου κλέβουν τα λουλούδια του περβολιού σου και σου δείχνουν τη γλώσσα τους πίσω απ’ τους θάμνους.

Κ’ εσύ χαμογελάς

τους πλέκεις μικρά καλάθια,

τ’ ανεβάζεις τρυφερά στα γόνατά σου και τ’ αφήνεις να περνούν στα γένεια σου παπαρούνες και πράσινα φύλλα.

Γίνεσαι πάλι ένα παιδί με τα παιδιά για να τους μάθεις παίζοντας κ’ εσύ το παλιό παραμύθι του νερού και του ήλιου.

Κι όπως κάθεσαι στο σκαμνί του κήπου μέσα στην ανοιξιάτικη λιακάδα και τα παιδάκια κάθουνται και παίζουν στα πλατιά γόνατά σου μοιάζεις με γέρικο χοντρόκλωνο δέντρο γιομάτο λουλούδια και περιστέρια που ανηφορίζει στον ουρανό.

Κ’ Εκείνος που κάθεται

πίσω από τ’ άσπρο συγνεφάκι

χαμογελάει κι Εκείνος σαν παιδί

καθώς βλέπει το δώρο που του φέρνεις.

Είσαστε κ’ οι δυό σας ένα παιδί μονάχα

ένα παιδί στον ανθισμένο αγρό της άνοιξης…

 Πηγή:  Από Palmografos.com:  - Γιάννη Ρίτσου «Παλιά μαζούρκα σε ρυθμό βροχής» - Της Γιόλας Αργυροπούλου-Παπαδοπούλου* 

 Με αφορμή το σημερινό doodle της Google, αφιερωμένο σε δυο ξεχωριστούς ανθρώπους που έκαναν την καθημερινότητά μας όμορφη μέσα απ’τη φροντίδα, την αγάπη, τη γνώση και τη σοφία τους. Αφιερωμένο στη γιαγιά και στον παππού.

Καλό Μήνα

Τ' Άι-Γιωργιού

 Τροπαιοφόρε Μεγαλομάρτυς Γεώργιε, πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ, σωθήναι τας ψυχάς ημών.

........Τις νύχτες τότε που οι σκιές απ’το φως του καντηλιού ζωντανεύουν τότε που όλη η φύση και οι θόρυβοι γίνονταν ένα με τη φαντασία και τα όνειρα, μπορεί να μην είδαμε, όμως τις βαριές πατημασιές του καβαλάρη που φυλάει το χωριό... του Αι-Γιώργη, τις ακούγαμε ξεκάθαρα. Γιατί την ώρα που πέρναγε τις γειτονιές, σώπαιναν όλα, και τα σκυλιά κι οι κουκουβάγιες κι ο αέρας μαλάκωνε την οργή του και ακούγαμε ξεκάθαρα τον καλπασμό του αλόγου. Παιδιά ήμασταν και οι ιστορίες της γιαγιάς πάντα μας έφερναν ανατριχίλα συνάμα όμως και περιέργεια……………....απόσπασμα από το:  Η ψυχή δεν θα σβήσει ποτέ  (περιεχόμενα)

 Άγιος Γεώργιος ο πιο λαοφιλής Άγιος, «το θαυμάσιον αυτού όνομα εν πάση τη γη άδεται», «Αστέρας πολύφωτος, ώσπερ ήλιος λάμπων». Πρωτοστράτηγος και Μέγας Ταξιάρχης, υπέρμαχος της πίστεως, των αιχμαλώτων ελευθερωτής, και των πτωχών υπερασπιστής, ασθενούντων ιατρός.  Οι εκκλησιαστικοί ποιητές, όπως ο Ρωμανός ο Μελωδός του αφιέρωσαν θριαμβευτικούς ύμνους και εγκώμια, ανακηρύσσοντάς τον  Μεγαλομάρτυρα και Τροπαιοφόρο «περιφρουρούντα τον εν θαλάσση πλέοντα, τον εν οδώ βαδίζοντα και τον εν νυκτί κοιμώμενον»

 Η απεικόνισή του στην αγιογραφία ως νεαρού έφιππου πολεμιστή συνετέλεσε στη δημιουργία μιας ανάλογης αναπαράστασης στη λαϊκή φαντασία. Έγινε  ο άγιος-μαχητής ενάντια στο κακό και την αδικία, προστάτης κι ελευθερωτής, ήρωας του καλού και της ελπίδας. Τα κατορθώματα του αγίου δεν έμειναν στα συναξάρια και στους ύμνους αλλά τα παρέλαβε η λαϊκή μούσα και τα έκανε τραγούδι.

Το τραγούδι του Αϊ Γιώργη μιλά για τη δρακοκτονία και τη διάσωση της βασιλοπούλας. Ο Ν. Πολίτης υποστήριξε ότι τόσο το τραγούδι όσο και το συναξάρι απηχούν λαϊκές παραδόσεις στον πυρήνα των οποίων υπολανθάνει ο αρχαίος μύθος του Περσέα και της Ανδρομέδας, όπως διασώθηκε στην περιοχή της Καππαδοκίας την οποία θεωρεί κοιτίδα του τραγουδιού. Κατ’ άλλους στο μύθο της δρακοκτονίας υπάρχει η αλληγορική έννοια που προσδίδεται στο δράκο ως διάβολο τον οποίο νικά η πίστη του αγίου.

Άγιε μου Γιώργη αφέντη μου και γριβοκαβαλάρη,
αρματωμένος με σπαθί και με χρυσό κοντάρι.
Στη δόξα και στη δύναμη θέλω να σ’ αθιβάλω¹
για το θεριό που σκότωσες τον δράκο το μεγάλο,
που το ’χαμε στον τόπο μας, σ’ ένα βαθύ πηγάδι
κι ανθρώπους το ταΐζανε, κάθε πρωί και βράδυ.
..................................
......Μια χατζαριά του έδωσε καταμεσή στο στόμα
και το θεριό ξαπλώθηκε κάτω στης γης το χώμα.
– Άγιε μου Γιώργη αφέντη μου και γριβοκαβαλάρη,
στην άξια και στη δύναμη ποιος θα σε παραβάλει.
– Και ποια ’σαι ’συ και ξέρεις με και ξέρεις τ’ όνομά μου,
εκτός αν είσαι δαίμονας και στέκεσαι μπροστά μου.
– Εγώ δεν είμαι δαίμονας να στέκομαι μπροστά σου,
παρά όταν κοιμόσουνα ήρθ’ ένα περιστέρι
και βάστα τίμιο σταυρό στο δεξιό του χέρι
και ο σταυρός είχ’ όνομα κι έλεγε Αϊ-Γιώργη.
– Άντε κόρη μ’ στο σπίτι σου, σύρε στα γονικά σου,
πες τους να κάνουν ’κόνισμα, να φτιάξουν εκκλησία,
δεξιά να βάλουν το Χριστό, ζερβά την Παναγία
και στην Αγία Τράπεζα να γράψουν άγιο Γιώργη.
Και στα μαλλιά της έδεσε ολόχρυση κορδέλα
και χάρηκ’ όλος ο ντουνιάς εκείνη την ημέρα.  (Δόμνα Σαμίου)

αθιβάλω: αναφέρω, μνημονεύω

Πηγες:  Πεμπτουσια

(καλλιτεχνικος σύλλογος δημοτικης μουσικης Δομνα Σαμιου)

Σαν Σήμερα-Άγιος Γεώργιος

Αντέχουμε για την Ορθοδοξία και την Ελλάδα μας!

Αγάπη είναι......

Ας μη γυρίζει ο λογισμός στα χρόνια εκείνα πίσω

κάλλιο μια τέτοια θύμηση για πάντα να χαθεί.

Ποιός ξέρει, τώρα θα 'τανε γραφτό να σ' αγαπήσω

και τόσο που καμμιά ποτέ δεν έχει αγαπηθεί

Κι αν έφυγε η νιότη σου, που θλίβεσαι για δαύτη

ως για πουλί που πέταξε μ' άλλα μαζί πουλιά

περσότερο από μια άνοιξη τον έρωτά μου ανάφτει

του χινοπώρου τ' άγγιγμα στ' άσπρα σου τα μαλλιά

Κι ακόμα φτάνω ν' αγαπώ σ' εσέ μιαν άλλη εικόνα

τ' ορκίζομαι στα μάτια σου που τόσο λαχταρώ,

τον ήμερο κι ανέφελο και το γλυκό χειμώνα

που στο χλωμό σου πρόσωπο μια μέρα θα θωρώ

απόσπασμα από το ποίημα του Μιλτιάδη Μαλακάση:  Αγάπη

Γιάννης Ρίτσος

                                                                 Βρες Χρόνο

                                     Βρες χρόνο για δουλειά -αυτό είναι το τίμημα της επιτυχίας.

                                     Βρες χρόνο για παιχνίδι -αυτό είναι το μυστικό της αιώνιας νιότης.

                                      Βρες χρόνο για διάβασμα -αυτό είναι το θεμέλιο της γνώσης.

                                        Βρες χρόνο να είσαι φιλικός -αυτός είναι ο δρόμος προς την ευτυχία.

                                       Βρες χρόνο για όνειρα -αυτά θα τραβήξουν το όχημά σου ως τ΄αστέρια.

                                      Βρες χρόνο ν΄αγαπάς και ν΄αγαπιέσαι -αυτό είναι το προνόμιο των Θεών.

     Βρες χρόνο να γελάς -αυτό είναι η μουσική της ψυχής.

                                        Βρες χρόνο να είσαι παιδί -για να νιώθεις αυθεντικά ανθρώπινος.

                                     
                                                            Γιάννης Ρίτσος

Το τραγούδι του Σταυρού

Κ' έγυρ' Εκείνος το άχραντο κεφάλι και ξεψύχησε
στο μαύρο το κορμί μου απάνου.
Άστρα γινήκαν τα καρφιά του μαρτυρίου Του.
Άστραψα, κι από τα χιόνια πιο λευκός
τα αιώνια του Λιβάνου.
Οι καταφρονεμένοι μ' αγκαλιάσανε, και σα βουνά
και σα Θαβώρ υψώθηκαν εμπρός μου.
Οι δυνατοί του κόσμου με κατάτρεξαν.
Γονάτισα στον ίσκιο μου τους δυνατούς του κόσμου.
.................................................
Του Σολομώντα σου ο ναός, μ'αντίκρυσε και ράγισε
Τους Κωνσταντίνους φώτισα και τους Ηράκλειους δόξασα
και τρικυμίες δεν έσβησαν εμέ, μηδέ Σουλτάνοι.
Και ύστερα ταξιδευτής ήρθα σ' εσένα ασύγκριτη Αθήνα
των ωραίων πηγή, των εθνικών κορώνα
Τον άγνωστο έφερα Θεό και απόκοτος αψήφησα
την πολεμόχαρη Παλλάδα μεσ' τον Παρθενώνα
.....................................................
Με τα κλαδιά της φοινικιάς, νέα ωσαννά λαχτάρισα
σ' εσένα, ω Γη Πανάγια και πρώτη μου πατρίδα

Σ' εσέ γυρνώ Ιερουσαλήμ...........

στίχοι(κατ'επιλογή) από το ποίημα του Κ. Παλαμά

"Το τραγούδι του Σταυρού"

(1913)

πηγή: Google  Κωστής Παλαμάς  Ποιήματα

M. Παρασκευή

                                         Η Μάννα του Χριστού

Κατεβάζω στα μάτια τη μάυρην ομπόλια,

για να πάψη  ο νους με τα μάτια να βλέπῃ. . .

Ξεφαντώνουν τ᾿ αηδόνια στα γύρω περβόλια,

λεμονιάς σε κυκλώνει λεπτὴ μοσκοβόλια.

Φεύγεις πάνου στην άνοιξη, γιέ μου, καλέ μου,

άνοιξή μου γλυκιά, γυρισμὸ που δεν έχεις.

Η ομορφιά σου βασίλεψε κίτρινη, γιέ μου,

δε μιλάς, δεν κοιτάς, πως μαδιέμαι, γλυκέ μου!

Καθὼς κλαίει, σαν της παίρνουν το τέκνο, η δαμάλα,

ξεφωνίζω και νόημα δεν έχουν τα λόγια.

Στύλωσέ μου τα δυο σου τα μάτια μεγάλα.

Τρέχουν αίμα τα ’στήθια, που βύζαξες γάλα.

Πως αδύναμη στάθηκε, τόσο η καρδιά σου

στα λαμπρὰ Γεροσόλυμα Καίσαρας να μπης!

Αν τα πλήθη αλαλάζανε ξώφρενα (αλιά σου!)

δεν ήξεραν ακόμα ούτε ποιὸ τ᾿ όνομά σου!

Κει στο πλάγι δαγκάναν οι οχτροί σου τα χείλη. . .

Δολερὰ ξεσηκώσανε τ᾿ άγνωμα πλήθη

κι᾿ όσο ο ήλιος να πέσῃ και νάρθῃ το δείλι,

το σταυρό σου καρφώσαν οι οχτροί σου κι᾿ οι φίλοι.

Μα γιατί να σταθής να σε πιάσουν! Κι᾿ ακόμα

σα ρωτήσανε: «Ποιὸς ο Χριστός;» τι ῾πες «Να με!»

Αχ! δεν ξέρει τι λέει το πικρό μου το στόμα!

Τριάντα χρόνια, παιδί μου, δε σ᾿ έμαθ᾿ ακόμα!

Κώστας Βάρναλης

πηγή: Google

Κώστας Βάρναλης

              Οι πόνοι της Παναγίας

Που να  σε κρύψω, γιόκα μου, να μη σε φτάνουν οι κακοί;
Σε ποιο νησὶ του Ωκεανού, σε ποια κορφὴ ερημική;
Δε θα σε μάθω να μιλάς, τ᾿ άδικο να φωνάξεις.
Ξέρω πως θα ‘χεις την καρδιὰ τόσο καλή, τόσο γλυκιά,
που με τα βρόχια της οργής ταχιὰ θε να σπαράξεις.

Συ θα ‘χεις μάτια γαλανά, θα ‘χεις κορμάκι τρυφερό,
θα σε φυλάω απὸ κακὴ ματιά κι απὸ κακὸν καιρό,
απὸ το πρώτο ξάφνισμα της ξυπνημένης νιότης.
Δεν είσαι συ για μάχητες, δεν είσαι συ για το σταυρό

Εσύ  νοικοκερόπουλο -όχι σκλάβος ή προδότης.

Τη  νύχτα θα σηκώνομαι κι αγάλια θα νυχοπατώ,
να σκύβω την  ανάσα σου ν᾿ ακούω πουλάκι μου ζεστὸ
να σου ετοιμάζω στη φωτιὰ γάλα και χαμομήλι,
κ᾿ ύστερα απ᾿ το παράθυρο με καρδιοχτύπι να κοιτώ
που θα πηγαίνεις στο σκολιό με πλάκα και κοντύλι.

Κι αν κάποτε τα φρένα σου μ᾿ αλήθεια, φως της αστραπής,
χτυπήσει ὁ Κύρης τ᾿ ουρανού, παιδάκι μου να μη την  πεις!
Θεριὰ οι ανθρώποι, δε μπορούν το φως να το σηκώσουν!
Δεν ειν᾿ αλήθεια πιο χρυσὴ σαν την αλήθεια της σιωπής.
Χίλιες φορὲς να γεννηθείς, τόσες θα σε σταυρώσουν!

                        
Κώστας  Βάρναλης   
                                                                                   Ο πίνακας είναι του Andrey Shishkin 

                                                           

Μενέλαος Λουντέμης

                             
                                                       Αναμονή

                                                Σε περιμένω. Μη ρωτάς γιατί. 

                                                Μη ρωτάς γιατί περιμένει κείνος 

                                                που δεν έχει τι να περιμένει.

                                                Και όμως περιμένει.

                                                Γιατί σαν πάψει να περιμένει,

                                                είναι σα να παύει να βλέπει.

                                                Σα να παύει να κοιτά τον ουρανό.

                                                Να παύει να ελπίζει

                                                Σα να παύει να ζει.

                                                Αβάσταχτο είναι...Πικρό είναι

                                                Να σιμώνεις αργά στ' ακρογιάλι

                                                Χωρίς να είσαι ναυαγός

                                                Ούτε σωτήρας

                                                Παρά ναυάγιο.

                                               Μενέλαος   Λουντέμης

                                   

Νικηφόρος Βρεττάκος

         Η Βρύση του Πουλιού

Ποιητής, πεζογράφος,μεταφραστής και δοκιμιογράφος ο Νικηφόρος Βρεττάκος θεωρείται από τους μεγαλύτερους Έλληνες ποιητές της ειρήνης και της αγάπης. Ποιητής της ελεύθερης φαντασίας, αφήνεται σε λυρικές ονειροπολήσεις δίνοντας στα γραπτά του διάχυτη τρυφερότητα, ευαισθησία,

Κ.Π Καβάφης -Ένας γέρος

                                                           Στη μνήμη του πατέρα μου

                                                Στου καφενείου του βοερού το μέσα μέρος

                                                σκυμμένος στο τραπέζι, κάθετ' ένας γέρος

                                                με μιαν εφημερίδα εμπρός του, χωρίς συντροφιά.

                                                Και μες στων άθλιων γηρατειών την καταφρόνια

                                                σκέπτεται πόσο λίγο χάρηκε τα χρόνια

                                                που είχε και δύναμη και λόγο, κ' εμορφιά

                                                Ξέρει που γέρασε πολύ, το νοιώθει το κοιτάζει

                                                Κι εν τούτοις ο καιρός που ήταν νέος μοιάζει

                                                σαν χθες.Τι διάστημα μικρό.

                                                Και συλλογιέται, η Φρόνηση πως τον εγέλα,

                                                και πως την εμπιστεύονταν. Τι τρέλα!

                                                Την ψεύτρα, που έλεγε,"Αύριο. Έχεις πολύν καιρό."

                                                Θυμάται ορμές που βάσταγε, και πόση χαρά 

                                                θυσίαζε την άμυαλή του γνώση.

                                                Καθ' ευκαιρία χαμένη τώρα την εμπαίζει.

                                               ...Μα απ'το πολύ να σκέπτεται και να θυμάται

                                                ο γέρος εζαλίστηκε. Κι αποκοιμάται

                                                στου καφενείου ακουμπισμένος το τραπέζι.

                                                    Κ. Π. Καβάφης:  Ποιήματα    Google