Φωτεινές στιγμές σε ασπρόμαυρο φόντο

Γλυκά φύσαγε η απογευματινή αυγουστιάτικη αύρα. Κελάρυζε το νερό στο ρέμα κι από πέτρα σε πέτρα πέντε κορίτσια περάσαμε αντίπερα κι ύστερα πήραμε τον ανήφορο για το ξωκλήσι του Αη Θανάση, ν΄ ανάψουμε τα καντήλια και να ψάλλουμε την παράκληση στη Χάρη Της.

 Κόντευε δεκαπενταύγουστος.

 Κάμποσος ανήφορος μα η παιδιάστικη γνώση δεν λογάριαζε κόπωση. Μόνο μια δυο στάσεις ίσα να κόψουμε δυο μαβιά λουλούδια απ’ τις λυγαριές για το εικονοστάσι. Τίποτα άλλο δεν υπήρχε. Ξεραΐλα παντού.

 Ένας στενός δρόμος γεμάτος ξερολιθιές και χωράφια θερισμένα που οι καλαμιές ξεραμένες απ’ την κάψα του καλοκαιριού πλήγωναν τα πόδια.

Με λόγια χαζά και χάχανα ανεβαίναμε τον ανήφορο μα σαν φτάσαμε στο μικρό περίβολο μια σιωπή μας κυρίεψε μη και ταράξουμε την ιερότητα του χώρου.
Ολόγυρα το πράσινο, στα πόδια μας το χωριό και στην ψυχή μας γαλήνη. Πως μερώνει εκεί η ψυχή απ' την ζάλη της καθημερινότητας!

 Λουσμένο στο φως το μικρό εκκλησάκι, δαρμένο απ’ την αντηλιά και τον άνεμο μοιάζει να αψηφά τον κίνδυνο της ερημιάς. Γύρω

Αληθινές ιστορίες

Ο καλόγερος που δεν πατούσε στη γη

                                                                   
                                                                 

Η αναμονή για το καράβι στόν αρσανά της Ιβήρων περνούσε ανέμελα, άλλοι έκαναν βόλτες αγναντέβοντας την γαλήνη και την ηρεμία της θάλασσας, άλλος μίλαγε στο τηλέφωνο…

Με τον Χρήστο τραβήξαμε κατά την προβλήτα, πιάσαμε τα περί Θεού… το ακατάληπτο τούτο μυστήριο, που κάνει τις ψυχές των ανθρώπων να διψούν να μάθουν, να κατανοήσουν, να βρούν την Αλήθεια…. Ξαφνιάστηκα καθώς τον άκουσα…

”Αυτό που θα σου πω δεν το εχω πεί σε κανέναν ποτέ στήν ζωη μου φίλε…”

Πάνε 10 χρόνια τώρα, που ήρθα πρώτη φορά στο Όρος, και αυτό που έγινε τότε δεν τόλμησα να το πω ποτέ σε κανέναν…

Ο κύριος Σωτήρης- Ένας υπέροχος άνθρωπος

Αληθινή ιστορία

 Κυριακή στο τέλος του Νοέμβρη, 10 με 11 το πρωί γυρίζοντας από την εκκλησία, έπιασα ένα "λαθροθήρα" κρεμασμένο  στο συρματόπλεγμα να μαζεύει ελιές. Μόλις μας είδε- φανερά ταραγμένος- γύρισε να φύγει. Δεν είπε τίποτα. Ούτε κι εγώ. Ξαφνιάστηκα μάλλον. Δεν θύμωσα γιατί έτσι κι αλλιώς  δεν επρόκειτο να μαζέψουμε άλλες ελιές.

Του φώναξα να γυρίσει πίσω. Δειλά ξαναγύρισε. Διαπίστωσα πως ο "λαθροθήρας" ήταν ένα  γεροντάκι, ακαθόριστης ηλικίας-είχε περάσει τα ογδόντα σίγουρα- που στο σκαμμένο απ’τις ρυτίδες πρόσωπό του ήταν ολοφάνερη η ταραχή. Φοβισμένος σαν παιδί που το έπιασαν να κάνει αταξία, έσκυψε το κεφάλι. Οι τσέπες του φθαρμένου σακακιού του ήταν γεμάτες ελιές και στα ροζιασμένα του χέρια κρατούσε μερικές ακόμη. Ξέχασε την περηφάνεια και τη ντροπή και με σκυμμένο κεφάλι ζήτησε συγνώμη.

Του είπα να περιμένει. Μπήκα στο σπίτι, πήρα μια σακούλα του σούπερ-μάρκετ και του την έδωσα. Του είπα ότι μπορούσε να μπει στην αυλή να μαζέψει όσες ήθελε. Άδειασε τις τσέπες του, μάζεψε μερικές ακόμη, με ευχαρίστησε και έφυγε.

Φλεβάρης μήνας. Αργά το απόγευμα, κόντευε σχεδόν να νυχτώσει,  χτύπησε το κουδούνι.