Μεγάλη Παρασκευή!

 

Ο Κτίστης του κόσμου εις χείρας ανόμων παραδίδοται και επί ξύλου ανυψούται ο φιλάνθρωπος (ψαλμοί κα' 18)

Aσθενικός ο ήλιος ευλαβικά σκεπάζει την πόλη,

 την ώρα που κρύα πνοή θανάτου πλανιέται στον αέρα.

Ίσκιος παγερός πέρασε πάνω απ’ τα τείχη.

Μπροστά στο Πραιτώριο λαός δυσσεβής 

αλάλαζε να δικασθεί ως λαοπλάνος. 

Πασχαλινά και Ανοιξιάτικα...Αννίκας δια χειρός

 

Ιδέες και προτάσεις για την Πασχαλινή διακόσμηση, ή για δωράκια, ή έτσι για να περνά η ώρα. Με οικονομικά υλικά και εύκολο τρόπο κατασκευής. Το αποτέλεσμα αξίζει. Όχι για την αισθητική, αλλά για το χειροποίητο που κάνει τη διαφορά.

Αυγά από φελιζόλ, ύφασμα, κορδέλες και κορδόνια και πηλό σπιτικό για τα διακοσμητικά στοιχεία.

Για καλό σκοπό!

Υπάρχει ομορφιά...

 

 

 

Φέτος το καλοκαίρι

Μάζεψα λέξεις

απ’ την πνοή τ’ ανέμου,

θύμισες να μου φέρνουν

το χειμώνα.

Μάζεψα χρώμα

απ’ το γαλάζιο της θάλασσας

για τις γκρίζες του μέρες.

Το αρκουδάκι των Χριστουγέννων

 

Αναρωτηθήκατε ποτέ όταν μεγαλώσουμε που πάνε τα παιχνίδια που είχαμε παιδιά; Κάποια σε χαρτόκουτες στο πατάρι, κάποια στον κάδο της γειτονιάς, κάποια όμως τριγυρίζουν στο δάσος ψάχνοντας ένα σπίτι, ένα φίλο, μια οικογένεια. Γιατί μέρες που είναι θέλουν να ανήκουν κάπου. Σαν τον Πέτρο, το μικρό αρκουδάκι.

Του Πέτρου δεν του άρεσε η μοναξιά, ούτε το σκοτάδι. Έζησε όμορφες στιγμές με  χαρές, στοργή και αγάπη. Τώρα όμως δεν ήθελε περιπέτειες. Ήθελε μόνο ένα σπίτι να ξεχειμωνιάσει μιας και το δικό του ήταν σχεδόν ετοιμόρροπο. Έπρεπε να προλάβει, σε λίγες μέρες ήταν Χριστούγεννα. 

Τριγύριζε στο δάσος, έψαχνε, ρώταγε. Κανείς δεν ήξερε τίποτα. Άρχισε να απογοητεύεται. Είχε απομακρυνθεί πολύ απ’ το σπίτι αλλά συνέχισε να περπατά. Κόντευε να νυχτώσει κι έκανε πολύ κρύο. Οι πρώτες νιφάδες άρχισαν να πέφτουν. Ο Πέτρος ήταν πολύ λυπημένος. «Αν δεν βρω κάπου να μείνω, το πρωί θα με βρουν παγωμένο» μονολογούσε! Σαν από θαύμα, είδε δυο παράθυρα φωτισμένα κι αναθάρρησε. Χτύπησε την πόρτα και περίμενε. Η Μαρίνα η αλεπού άνοιξε και πίσω της τα πέντε της παιδιά που κοίταζαν με περιέργεια τον Πέτρο.

«Σας παρακαλώ, θα μπορούσα να μείνω εδώ απόψε;»

Χριστουγεννιάτικες κάρτες!

 Δεν ξέρω αν στέλνουν ακόμη Χριστουγεννιάτικες κάρτες μιας και στους καιρούς που ζούμε οι παραδόσεις και οι αξίες φθίνουν απ’ την αντικατάσταση ενός γραπτού μηνύματος του κινητού. Θα μου πεις! Σ' ένα πλανήτη γεμάτο υποκρισία, ευτυχώς, είναι κάποιοι που εμμένουν στις παλιές συνήθειες και γυρίζουν την πλάτη στην τεχνολογία, στέλνοντας χίλια συναισθήματα και ευχές. Και μέρες που είναι το μοίρασμα, η αγάπη και η σκέψη για τον άλλο, είναι ευλογία!

Χριστουγεννιάτικες κάρτες! Κάποιες έχουν ήδη ταξιδέψει!

 

                                                            Ακρυλικό σε καμβά!

Χριστούγεννα σε τέσσερις πράξεις!

     

                                                                 Η  Ανάμνηση!

Αυτές τις μέρες, τις Χριστουγεννιάτικες που ο νους φέρνει μνήμες γλυκές και πικρές, οι αναμνήσεις φέγγουν σαν μικρό λυχναράκι και η νοσταλγία μυρίζει κανέλα, μοσχοκάρυδο  και ζάχαρη άχνη. Αυτές τις μέρες συνειδητοποιείς πως ο κόσμος που χτίσαμε έχει τις ρίζες του σε αυτό που υπήρξαμε κάποτε, αυτό που μας δημιούργησε σαν χαρακτήρες. Κι αυτή είναι η ουσία της ζωής!

Ξύπνησα με μια αίσθηση ευτυχίας. Αιτία ήταν ένα όνειρο. Συνήθως δεν τα θυμάμαι, όμως αυτό ήταν τόσο έντονα ευχάριστο, σχεδόν αληθινό. Ταξιδευτές του χρόνου τα όνειρα, είναι αυτά που δεν τα βλέπεις μόνο, αλλά τα νιώθεις. Απόντες όλοι οι γηραιότεροι. Στα όνειρα παίρνουν τη μορφή που τους δίνει ο νους. Ακόμα χαμογελώ!

Για καλό σκοπό!

 Χωρίς λόγια!

Φθινόπωρο

 

Πόσο γρήγορα περνά ο καιρός!

Το καλοκαίρι ποτισμένο με ιδρώτα και θάλασσα,

έγινε κιόλας ανάμνηση.

Κλείσαμε την αίσθηση της αλμύρας

στο ντουλάπι του χρόνου, ως το επόμενο.

Σιγά σιγά όλα αλλάζουν.

 Χθες μια βροχή ψιλή γλυκοτραγούδαγε

όλη νύχτα πάνω στη στέγη.

Βροχή σιγανή που αποκοιμίζει τις έγνοιες.

Σαν μέσα σ’ όνειρο την άκουσα.

Πως γαληνεύει η ψυχή με το τραγούδι της!

Πως ημερώνει του νου η αντάρα!

Το πρωί έλαμπε ο τόπος.

Ζωγραφικές αποτυπώσεις

Κάποιες φορές έχουμε κάτι ιδέες! Ήταν στα μέσα του Ιούλη και το χώμα άχνιζε από μια πρόσκαιρη ψιλή βροχή. Η ζέστη και η υγρασία έκαναν το απόγευμα πνιγηρό. Έψαχνα να βρω κάτι να ¨σκοτώσω¨ την ώρα μου. Για διάβασμα ούτε συζήτηση. Αφ’ ενός εκείνος ο καταρράκτης (που όλο λέω θα το προγραμματίσω από Δευτέρα, κι από Δευτέρα σε Δευτέρα θα φτάσουμε στην Καθαρή, ίσως και στη Μεγάλη) και αφετέρου η ελλειμματική προσοχή και η απουσία ενδιαφέροντος για κάθε δημιουργία. 

Αποφάσισα να ανοίξω τον υπολογιστή. Η ¨φλασιά¨ ήρθε χαζεύοντας το Pinterest. Σε κάποιες φωτογραφίες, για να ακριβολογώ πίνακες ζωγραφικής, κοντοστάθηκα. Τις αποθήκευσα για ώρα ανάγκης και μετά σκέφτηκα, χμ….γιατί όχι! 

Το δύσκολο είναι να κάνεις την αρχή. Ωστόσο κάποιες ιδέες σε κάνουν να αφήσεις τον καναπέ και με όποιο αποτέλεσμα, για λίγο…ή πολύ να αλλάξεις την καθημερινότητα. 

Έτσι ξεκίνησα έχοντας κατά νου πως ¨τρώγοντας έρχεται η όρεξη¨ Τα ακρυλικά χρώματα, τα πινέλα και συναφή  σε συνδυασμό με τη ζέστη και τον ιδρώτα, ήταν απελπισία. Αναζήτησα τα μολύβια μου. Δεν ζωγραφίζω συχνά, παρόλο που αγαπώ ιδιαίτερα τη ζωγραφική.

Καράβια που όλο ξεμακραίνουν, οι μνήμες.

 

Κάποτε....

Όταν ο ήλιος  έβαφε τις ακτές, τις λευκοφορεμένες,

λαμπύριζαν δεκάδες αποχρώσεις στα νερά.

Διάφανη, ακριβή δαντέλα, θαρρείς, τα κρόσσια απ’ τα κύματα.

Παράταιρες φωνές γέμιζε η παραλία.

Κι ανάμεσά τους γλάροι γυρόφερναν, φτεροκοπώντας,

δίπλα σ’ ένα σκαρί, κουφάρι πια, που σάπιζε στην άμμο.

Του δειλινού αραχνούφαντες οι αποχρώσεις.

Κι ο μπάτης, ξέπνοο γλυκό αεράκι,

έμοιαζε με τραγούδι ερωτικό.

Στην απλωσιά της νύχτα, ανάσα έψαχνε η μέρα.

     

Κάποτε

    Γεμάτη απ’ της θάλασσας το μπλε η ματιά.

Κοχύλια που τα ξέβρασε το κύμα,

γιρλάντα, κρεμασμένη στο λαιμό.

Στη χάρισα! 

¨Θα την κρατήσω, μου είπες, να θυμάμαι¨

¨Θα ‘ρθω ξανά το άλλο καλοκαίρι¨

¨Θα περιμένω¨ φώναξα, καθώς ξεμάκρυνες.

Ποτέ δεν ήρθες.

Χρόνια έμεινα, ξέμπαρκη στο ακροθαλάσσι της αναμονής.

Ελπίδα μάταιη, δίχως μια λέξη.

Τα χρόνια πέρασαν. Κι ούτε θυμάμαι τι χρώμα είχαν τα μάτια σου.

Ξεχαστήκαμε.

Οι αναμνήσεις έπαψαν πια να πληγώνουν.

Κάποτε ….

Οι θύμησες στριμώχνονται στου Βορρά τα καλοκαίρια.

Στις γαλήνιες βουνοκορφές

και τις σιωπές στ’ άσπρα ξωκλήσια.

Στις αναλαμπές απ’ τις φωτιές τ’ Αι-Γιαννιού του Κλείδωνα,

στη μυρωδιά απ’ το θυμάρι στ’ Αι-Λιά το πανηγύρι.

Στις ρεματιές κάτω απ’ τα βαθύσκιωτα πλατάνια.

τις όχθες με τις λυγαριές.

Στα σταροχώραφα αγκαλιά με ένα δρεπάνι

και την καυτή του κάμπου την ανάσα.

   

Ο ήλιος, μια φωτιά  τα μεσημέρια,

κι όταν οι νύχτες δεν είχαν φως

μαζεύαμε πυγολαμπίδες.

Δρόμοι χωμάτινοι κι αυλές ασβεστωμένες

και γλάστρες με βασιλικό, αροσμαρί  και δυόσμο

τότε που το πατρικό μας, πριν ερημώσει ακόμη, είχε ένα φως.

Στο λιόγερμα, μια κρύα βυσσινάδα μας δρόσιζε,

ώσπου να ¨δέσει¨ η μάνα το γλυκό, βύσσινο ή σταφύλι.

Σημαδιακές οι Κυριακές.

 γιορταστικά χτυπούσαν οι καμπάνες.

 Άγιο Καλοκαίρι!

Μακρινός κόσμος τα παιδικά μας καλοκαίρια,

σαν το μικρό το κύμα που σβήνει ήσυχα στην αμμουδιά.

Κι όμως τίποτα δεν χάνεται όσο αγαπάς και θυμάσαι.

Μόνο που να, καμμιά φορά οι μνήμες ξεστρατίζουν,

σαν τα καράβια που όλο ξεμακραίνουν.

 

Είναι η συμμετοχή μου στο δρώμενο της Αριστέας - Ένα ποίημα για το καλοκαίρι

Αριστέα σε ευχαριστούμε για την ιδέα, τη διοργάνωση, το ταξίδι της έμπνευσης. Και επειδή καλοκαίρι δεν είναι μόνο η θάλασσα, ας δούμε και την οπτική των παιδιών για το καλοκαίρι, κρυφοκοιτάζοντας την ψυχή τους.

Να είστε καλά!

Αννίκα

 

Χωρίς λόγια.....

                                                       .....για καλό σκοπό

Άγγελοι επί γης....

 

                                                                                 

Θεανώ! Όσα έζησε κι αγάπησε!

 

 Εφτά του Νοέμβρη. Ένα μάτσο λευκά χρυσάνθεμα ξύπνησαν  μνήμες, σαράντα χρόνων και, κι έβαλαν σημάδι την ψυχή σαν ξεχασμένες φωτογραφίες που ζωντανεύουν όνειρα και εφιάλτες σε διαδρομές θαρρείς μιας μόνο στιγμής που ξεκινά από μια σκέψη, ένα βλέμμα και καταλήγει στης ψυχής τη γλυκόπικρη νοσταλγία για όσα έζησες. Βαριά φορτία οι θύμησες σαν παραμύθια της πραγματικής ζωής, σαν κύματα που το 'να πίσω απ’ τ’ άλλο, βουβά σκάνε στην καρίνα του πλοίου, στ’ ατέλειωτα ταξίδια. Τέτοιες στιγμές, πριν η ομίχλη του μυαλού τις τυλίξει, μετράς τη ζωή αλλιώς κι αρχίζεις καινούργια αφήγηση πιάνοντας την ιστορία απ’ την αρχή.

  Όλη η ζωή της, μια πρόκληση ήταν! Ονειροπόλα η Θεανώ κι ασυμβίβαστη,  παρορμητική ή τάχα ήταν το ανήσυχο πνεύμα της και η αγάπη της για τη θάλασσα που όσο πιο απειλητική, τόσο την έπιανε το πείσμα.

Με vintage χαρακτήρα!

 

Ήταν μια φορά.....ένα παρωχημένο φωτιστικό που αποφάσισε να ανανεώσει το look του συνδυάζοντας το σύγχρονο design με το ρετρό στυλ.

 Όχι κάτι ιδιαίτερο. Ένα απλό  κηροπήγιο, ωστόσο καθοριστικό της διακόσμησης με άρωμα παλιάς εποχής.

 

Το vintage στυλ, όπως και το κλασσικό ρουστίκ ύφος, είναι διαχρονικό και ταιριάζει στα περισσότερα σπίτια.

 Για την ανανέωση του χώρου κάποιες vintage πινελιές σε ζεστές, γήινες αποχρώσεις, σε συνδυασμό με το σκούρο μπλε του καθιστικού, είναι ιδανική επιλογή και εγγυώνται στυλ στην προσωπική αισθητική.

Η τεχνοτροπία είναι απλή, οικονομική και δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ικανότητα. 

Ένα αστάρωμα με χρώμα λευκό, εφαρμογή πηλού που στεγνώνει φυσικά στον αέρα,  (όσο είναι νωπός χαράσσεται και επεξεργάζεται) σκληρό χαρτόνι (για τη βάση του κεριού), στοκάρισμα όπου χρειάζεται, ακρυλικά χρώματα και βερνίκι νερού ματ ή γυαλιστερό. 

Θα μπορούσατε να δώσετε παλαιωμένη όψη, να διακοσμήσετε με ξυλόγλυπτα στοιχεία, να περάσετε πατίνα, χρυσό ή ότι άλλο σας αρέσει! 

Όρεξη να ‘χετε!

Χρόνια Πολλά Μαμά!

 

                                                               (από πολυμερικό πηλό)

Να "πιάσει τόπο" άραγε η θυσία!

 

Ώρα εσπερινού! Πήρε να σκοτεινιάζει ο ουρανός. Χάνεται ο τελευταίος λυγμός στο βιολετί ορίζοντα. Ώρα που ραγίζει το στερέωμα απ’ την κραυγή της μάνας, κραυγή που ακούστηκε στις πύλες του παράδεισου κι ως τα βαθιά του Άδη. Σάλεψε απ’ τον πόνο ο νους. Πως άντεξες τέτοιο μαρτυρικό θάνατο. 

"σπλάχνο μου! "

"γιέ μου, που έδυ σου το κάλλος!" 

Κάθε ανάσα με τη δική της μνήμη. Κάθε βήμα με τη δική του πορεία, τον ίδιο προορισμό. Πένθιμα σέρνονται τα βήματα με νεκρική σιγή, εκεί που απλώνουν οι πληγές πάνω απ’ τους τάφους. Εκεί που ξεχύνονται οι σκέψεις της μεταμέλειας. Εκεί που η ψυχή ξεκαθαρίζει τα πάθη. Εκεί που αφουγκράζεται η καρδιά το βάρος της ματαιότητας. Εκεί που τελειώνει ο κόσμος τούτος. 

Μέρα ζεστή του Μάη, μια Παρασκευή Μεγάλη! Ο ουρανός σε χρώμα σταχτί, θαρρείς χωρίς θεμέλια. Που άρχιζε και που τέλειωνε κανείς δεν ξέρει.

Μεσ’ στην ανεμοζάλη ένα πικρό χαμόγελο, ποιος ξέρει τι θύμησες να κρύβει στα πονεμένα σπλάχνα. Θύμησες που γλυκαίνουν το φαρμάκι. 

"ας ήταν όνειρο παιδί μου"

Τι λέω! Μοίρα σου κάθε χρόνο με καινούργια δάκρυα να συλλαβίζεις τα ίδια ειπωμένα λόγια. Αύριο, στο φως της αυγής τα ματωμένα χνάρια σου θα σβήσουν, θα 'χει γαληνέψει ο πόνος, θα γεμίσει κόσμο η πλατεία, θα ανθίσουν τα γεράνια στην αυλή μας. Θα μείνει ο πόνος καλά κρυμμένος, μ' ένα δάκρυ, ψεύτικο ή αληθινό, ποιος ξέρει, μέχρι του χρόνου τέτοια μέρα!

Να "πιάσει τόπο" άραγε η θυσία;

Απ' τα πιο αληθινά το φως και η αγάπη! 

Καλή Ανάσταση!

Καινούργια αρχή.....

"Οι μνήμες της αθωότητας πληγώνουν όταν γυρίζουν στον καιρό της αγάπης! Όταν η ζωή σε φέρνει αντιμέτωπο με το σκληρό κομμάτι της αλήθειας, η μόνη παρηγοριά είναι οι αναμνήσεις εκείνης της παιδικής ματιάς και ίσως η ελπίδα μιας εσωτερικής αλλαγής για να ισορροπήσει το παρελθόν με το παρόν. Όμως ότι χωρίζει η ζωή, η καρδιά το κρατά για πάντα! Απλά, κάποια πράγματα σε ταρακουνάνε και αναγκάζεσαι ν' αλλάξεις ρότα, για μια καινούργια αρχή" 

 

Η υπόθεση Υψηλάντη έγινε πονοκέφαλος για τον Χάρη Αλεξίου. Έπρεπε να αποφασίσει για το βιβλίο. Είχε βέβαια υλικό για τη συγγραφή του, όμως με εκείνη απούσα ήταν αλλιώς. Απ’ την άλλη, είχε ρητή εντολή «το βιβλίο να εκδοθεί, ότι κι αν συμβεί» 

Μια, δυο φορές επισκέφθηκε το γηροκομείο, χωρίς να πάρει απαντήσεις. Η ατμόσφαιρα εκεί ήταν ήρεμη, σα να μην είχε συμβεί το παραμικρό. Έγραφε κι έσβηνε σ’ ένα χαρτί τους βασικούς υπόπτους, αλλά και πάλι; Ένιωθε ένα σφίξιμο στο στομάχι κάθε φορά που επανεξέταζε τα στοιχεία. Ένοχοι εν δυνάμει ήταν όλοι και κανένας. Ανησυχίες και υποθέσεις του μυαλού, χωρίς απτές αποδείξεις. Αυτό το ΑΝ, τριγύριζε στο μυαλό του και στοίχειωνε τις νύχτες του. 

Ο Αλκιβιάδης ανησυχούσε!

-Φύγε Χάρη! πάρε μερικές μέρες άδεια και φύγε! Εντολή γιατρού.

Ανοιξιάτικα και Πασχαλινά!

Όταν σβήνουν τα φώτα

 Τρεις μπορούν να κρατήσουν μυστικό, αν οι δυο είναι νεκροί (Βενιαμίν Φραγκλίνος)

Η βροχή είχε από ώρα σταματήσει. Έσυρε το σώμα του μέχρι τη μάντρα της μικρής πέτρινης αγροικίας. Πονούσε. Τα ρούχα του ήταν γεμάτα λάσπη και ξεραμένο αίμα. Με κόπο έφτασε στην είσοδο. Έκανε μια προσπάθεια να ανασηκωθεί και μ’ ένα βογκητό σωριάστηκε στο πλατύσκαλο. Δεν θυμόταν αν πρόλαβε να φωνάξει «Βοήθεια» πριν τον εγκαταλείψουν οι δυνάμεις του.

                                                      ***

(τρεις εβδομάδες περίπου πριν)

Δέκα το πρωί, της Τρίτης. Ετοιμαζόταν να πάει στην εφημερίδα, όταν κτύπησε το τηλέφωνο. Σκέφτηκε να αγνοήσει την κλίση, υπερίσχυσε όμως η κρίση ευσυνειδησίας και με μια γκριμάτσα σήκωσε το ακουστικό.