Στον απόηχο του καλοκαιριού...

…..και η ζέστη ακόμα αποπνικτική, θολώνει την ατμόσφαιρα, και κάνει τις ώρες να κυλούν αργά, ράθυμα. 

Από αύριο το καλοκαίρι θα είναι πια ανάμνηση. Ο Σεπτέμβρης άνοιξε κιόλας την ατζέντα του για τις απαραίτητες σημειώσεις. Τι γρήγορα που φεύγει ο καιρός αλήθεια! 

 Ένα φως διάφανο στις παραλίες καθώς ο ήλιος σιγά-σιγά πέφτει κι ο ουρανός παίρνει χίλια χρώματα, μέχρι τo βαθύ μπλε της θάλασσας και το χρυσοκόκκινο του ορίζοντα να γίνουν ένα.

 Ελάχιστοι κολυμβητές. Μόνο όσοι αποφάσισαν να φυλακίσουν στη καρδιά το ηλιοβασίλεμα, σαν πράξη τελευταία του

Του Αγίου Φανουρίου

Πέρα από κάθε αμφιβολία τα αναρίθμητα θαύματα του Αγίου Φανουρίου τεκμηριώνουν την ύπαρξή του, για όσους φυσικά δεν έχουν την αλαζονεία να νομίζουν πως ο ορθόδοξος ελληνικός λαός είναι  ένας λαός θρησκόληπτων που παραλογίζονται..(Βήμα Ορθοδοξίας)
Όσοι ταπεινά και με πίστη επικαλούνται την βοήθεια και πρεσβεία του Αγίου, πάντα βρίσκουν προστασία και ο Άγιος φανερώνει το ζητούμενο, εφ' όσον αυτό είναι δίκαιο  κατά Θεό και όχι μάταια εγωιστικά αιτήματα.

Αυτή η εικόνα του Αγίου Φανουρίου με συνοδεύει από "γεννησιμιού μου"καθώς βρισκόταν σε περίοπτη θέση στο εικονοστάσι της γιαγιάς, της μητέρας μου και πως θα μπορούσε να λείπει απ' το δικό μου. Κι αυτό γιατί πάντα η παρουσία του στη ζωή μας με τη χάρη του Θεού ήταν ολοφάνερη.
Όταν έχεις βιώσει ένα θαύμα του Αγίου καταλαβαίνεις πως "τα αδύνατα παρά ανθρώποις, δυνατά παρά τω Θεώ εστίν" Γιατί θαύματα είναι όλα αυτά που συντελούνται μέσα μας όταν βρίσκεις τη δύναμη με τη βοήθειά Του να τα αντιμετωπίζεις και να τα ξεπερνάς.
Γιατί αλήθεια το θαύμα δεν έχει λογική ούτε διέπεται από ανθρώπινους νόμους, ούτε χρειάζεται "πλαφόν προσευχές" και γονυκλισίες αλλά συντελείται από βαθιά πίστη και γνώση. Αυτό το θαύμα ομορφαίνει τη ζωή μας δεκαπέντε χρόνια τώρα και δοξάζουμε καθημερινά το όνομα του Κυρίου και του Αγίου Φανουρίου για τη χάρη που μας δόθηκε!

Το καλοκαίρι τελειώνει (τυπικά) με τον πιο γλυκό τρόπο.Με τη γιορτή του Αγίου Φανουρίου

"Επί σοι, Χαίρει Κεχαριτωμένη.πάσα η κτίσις....."

Αφορμή για αυτή την ανάρτηση στάθηκε το κείμενο του π. Λίβυου ΄Μπορεί να γίνει γιορτή ο θάνατος;"

Ναι μπορεί! Παραθέτω όπως το βρήκα. Κείμενο του Φώτη Κόντογλου στο Orthodox Fathers


Απορείς τι να πρωτοδιαλέξεις απ’ την υμνολογία της Θεοτόκου! Θαρρείς πως ο αγέρας, τα βουνά, oι θάλασσες της Ελλάδας, τα χωριὰ oι πολιτείες, γεμίσαvε ευωδία πνευματικὴ απ’ αυτὸ "το χρυσούν θυμιατήριον", απ’ αυτὴ "την μανναδόχον στάμνον που έχει μέσα "μύρον το ακένωτον". Οι γυναίκες μας είναι στολισμένες με τ'ονομά της, τα βουνά μας, οι κάμποι, τα νησιά, τ’ ακροθαλάσσια ειναι αγιασμένα απὸ τα ξωκκλήσια της, τα καράβια μας έχουν γραμμένο απάνω στη μάσκα και στην πρύμη το γλυκύτατο όνομά της. Αληθινὰ στην Ἑλλάδα μας "ἐπὶ Σοί χαίρει, Κεχαριτωμένη, πᾶσα ἡ κτίσις", Για Σένα, χαίρεται όλη η πλάση. Σήμερα που κοιμήθηκες, θαρείς πως η χαρὰ γίνηκε πιό μεγάλη, η θλίψη άλλαξε σε αγαλλίαση, η ελπίδα ζωήρεψε αντὶ να αποσκιάσει και πλημμύρισε τις καρδιές μας.

Σήμερα τ’ αγέρι φυσά γλυκύτερα στα κουρασμένα πρόσωπά μας, τα δέντρα σαν να γενήκανε πιό χλωρά, τ’ αυγουστιάτικο κύμα σαν να αρμενίζει πιὸ δροσερὸ μέσα στο πέλαγο και αφρίζει φουσκωμένο απὸ χαρὰ μεγάλη, το κάθε τι πανηγυρίζει κι’ αγάλλεται.

Ω! Τι θάνατος λοιπόν είναι αυτός που γέμισε την οικουμένη και τις καρδιές μας με τη χαρά της αθανασίας! Θάνατος δεν υπάρχει εδώ πέρα που είναι η μητέρα της Ζωής. Ούτε μοιρολόγια και ξόδια θρηνητερά, παρά χαρά ανεκλάλητη, γάμος πνευματικός, τράπεζα αγιασμένη που έχει απιθωμένον απάνω της τον άρτο της ζωής και το κρασί της αθανασίας και πίνουνε οι χριστιανοι και μεθάνε, ένα μεθύσι άγιο, αγνό, άμωμο......και κράζουνε μαζί με τον Αρχάγγελο Γαβριήλ "Κεχαριτωμένη, χαίρε, μετά σου ο Κύριος" 
Η Κοίμησης γίνεται Ευαγγελισμός, η θλίψη μεταλλάζεται σε χαρά!
Κράτα λοιπόν καλά τη χαριτωμένη και ήμερη και άγια λύπη που κάνει την ψυχή σου να θλίβεται αντάμα και να χαίρεται.

Φώτης Κόντογλου  + Κοίμησις Θεοτόκου

Πηγή: http://www.imaik.gr

Διαβάστε όλο το κείμενο στο Orthodox Faders-Λόγοι και έργα πατέρων της Ορθοδοξίας