Λίγα λόγια για μένα

Οι ιδέες είναι σαν τα κουνέλια.Πιάνεις κανα-δυό, τα περιποιείσαι, και πολύ σύντομα έχεις μια ντουζίνα από δαύτα.  (John Steinbeck). Η ιδέα για το blog ήταν της κόρης μου, όταν χρειάστηκε σε μια δύσκολη περίοδο, να 'χω κάτι να απασχολώ το μυαλό μου. Μου αρέσει το διάβασμα και η χειροτεχνία, όμως στην παρούσα "φάση" το μυαλό μου ήταν "φευγάτο" και οτιδήποτε έκανα ήταν απλά...αποτυχία.
Για να δημιουργήσω πρέπει να είμαι απόλυτα ήρεμη (σε μερικούς ανθρώπους λειτουργεί αντίστροφα). Αν όχι, ζυμάρια, πηλός, χαρτιά και πινέλα και οτιδήποτε χειροποίητο, καταλήγουν στο καλάθι με τα άχρηστα. Έπρεπε κάτι να κάνω. Έτσι συμφώνησα για το blog και την ίδια στιγμή το μετάνιωσα. Θα γελάσει το σύμπαν σκέφτηκα. Δεν ήμουν σίγουρη αν μπορούσα να το χειριστώ, δεν το ΄χω με την τεχνολογία (έζησα την εποχή της παλιάς καλής γραφομηχανής) Ο υπολογιστής μπήκε πρόσφατα στη ζωή μου, σε ώριμη ηλικία. Είπα ας δοκιμάσω και ό γέγονε γέγονε. Έτσι ξεκίνησε.

Ψυχο-λόγια

Η ζωή δεν είναι συμφωνητικό με όρους και κανόνες, με κλικαρισμένο το αντίστοιχο τετραγωνάκι της ευτυχίας, με υπαγορεύσεις συμπεριφοράς, με συνέπειες ή ανταμοιβές. Δεν είναι online παιχνίδι, να πατάς next  όταν κάτι δεν πάει καλά, κι όταν αυτό το κάτι είναι η κόλαση.

Αργά κάποιο απόγευμα στο « Αγία Όλγα» η ενημέρωση στα εφημερεύοντα έγινε ξερά, τυπικά χωρίς ίχνος συμπόνιας.«Φεύγετε για το Σωτηρία ΤΩΡΑ» Μου κόπηκαν τα πόδια. Κι επειδή είδε όλη την απορία στο βλέμμα μου συμπλήρωσε «Κυρία μου έχει καρκίνο»

Με την άκρη του ματιού μου είδα όλη την αγωνία και τον πόνο στο πρόσωπό του. Δεν ξέρω αν κατάλαβε, εγώ σίγουρα όχι.  Αδύνατον! ο πατέρας μου, στα 88 του χρόνια έστηβε ακόμα την πέτρα. Ήλπιζα πάντα στην αίτηση της Θείας Χάριτος "Χριστιανά τα τέλη της ζωής ημών, ανώδυνα, ανεπαίσχυντα και ειρηνικά" Ήλπιζα και παρακαλούσα γι αυτό. Κι όμως.

Οκτώβρης

Βγαίνω στο παράθυρο, για να ιδώ καλύτερα. Ότι γίνεται στο σπίτι, γίνεται και στον ουρανό. Σύννεφα, ατμοί, ομίχλες, να τα απλωμένα εκεί κάτω στους μακρινούς ορίζοντες.