Ψυχή μου!

 

Και ξαφνικά μεσούντος του καλοκαιριού

φόρεσες δυο φτερά στην πλάτη

και πέταξες για τη μεγάλη Πύλη.

Σαν να ‘σκασε οβίδα στην αυλή μας

το χαμπέρι σου.

Σώπασαν τα πουλιά,

ο ήλιος κρύφτηκε,

κέντησε ο πόνος την ψυχή,

το βλέμμα θόλωσε,

φαρμάκι έσταξαν τα χείλη.

Η ώρα του αποχωρισμού πικρή.

Πικρό και το στερνό φιλί στο μέτωπο.

 

Μια βουβαμάρα στην πομπή

Κανείς δεν μίλαγε.

Μόνο ένα σιγανό αναφιλητό

Σαν θρόισμα τ’ ανέμου.

Και πότε-πότε

μια σπαρακτική κραυγή

της δόλιας μάνας

όταν έστριβε το καρφί που κάρφωσε

την καρδιά της.

Σέρνοντας ανέβαινε το Γολγοθά

με τον Σταυρό στον ώμο.

Κι ύστερα χαθήκαμε στη μοναξιά μας

ξέροντας πως θα ΄ρθουν μέρες σκληρές

να ονειρευόμαστε όσα στερηθήκαμε,

να βολοδέρνουμε

ανάμεσα στη μνήμη και την απουσία.

 

 Ψυχή μου!

Ήσουν αμούστακο παιδί

Εικοσιδύο μόλις χρόνων.