Υπάρχει ομορφιά...

 

 

 

Φέτος το καλοκαίρι

Μάζεψα λέξεις

απ’ την πνοή τ’ ανέμου,

θύμισες να μου φέρνουν

το χειμώνα.

Μάζεψα χρώμα

απ’ το γαλάζιο της θάλασσας

για τις γκρίζες του μέρες.

Μάζεψα ήλιο τ’ Αυγούστου

για την άσπρη πάχνη της αυγής

και της αυλής το χιόνι.

Κρυφά τα φύλαγα μεσ’ την καρδιά μου,

δεν ήταν για δική μου ευκολία.

Του κόσμου τις καρδιές τις παγωμένες

ήθελα να ζεστάνω.

Δεν μπόρεσα. Οι λέξεις έγιναν σιωπές.

Τα χρώματα πήραν μια πένθιμη απόχρωση.

Ο ήλιος λιγοψύχησε και κρύφτηκε.

Θύμωσα! Πήρα τον καμβά κι έφτιαξα

δικά μου χρώματα, δικό μου ήλιο

και κάποιες ανεκπλήρωτες επιθυμίες

τις έκανα άνεμο και τις έστειλα

σ’ ανατολή και δύση.

  

Κοιμήσου εσύ και μη φοβάσαι,

τερτίπια είναι του καιρού.

Κοίτα την ανεμώνα

που ξεπήδησε απ’ το χιόνι!

Προσδοκά μια μέρα ηλιόλουστη.

Γι’ αυτό, σου λέω

αν δεις φτερούγισμα

σπουργίτι στο παράθυρο,

αν δεις κοκκινολαίμη

στο φράχτη με τις πικροδάφνες,

τρελό χορό χιονονιφάδας, αν δεις,

να ξέρεις, υπάρχει ακόμα ομορφιά

μεσ’ τον χειμώνα.

Φτάνει να έχεις τα μάτια ανοιχτά.

Φτάνει να μη σε βαραίνει

η κάθε είδους ιδιοτέλεια

Αννίκας...δια χειρός

Είναι η συμμετοχή μου στο δρώμενο της Αριστέας: Χειμωνιάτικα αποτυπώματα!