Για να γελάσουν τα παιδιά......

Ένα μικρό φυλλαράκι που το πήρε ο άνεμος και το στροβίλισε μέχρι που βαρέθηκε το παιχνίδι του κι ύστερα τ’ άφησε στη μέση ενός κεντρικού δρόμου της πόλης. Ώρες όρθιος με βλέμμα εγκατάλειψης, επαίτης  ενός χαμόγελου

 Πότε πότε σκύβει σχεδόν δουλικά και προσποιείται πως χαιρετάει κάποιον. Φέρνει το χέρι στο μέρος της καρδιάς όταν ακούει τον ήχο από κάποιο κέρμα που πέφτει στο τσίγκινο τενεκεδάκι.

 Ωω! μη φανταστείς! Πενταροδεκάρες!

Μοναδική του συντροφιά οι ήχοι της πόλης. Εξασκημένο το αυτί του στους ψίθυρους, σκληροί κάποιες φορές, τρυφεροί στα αθώα παιδικά μάτια, αδιάφοροι μέσα σε τόσες αδιάφορες μορφές.

 Φοβάται!

Πόσο θ’ αντέξει;  Μα ποιος νοιάζεται.

 Η μόνη του λαχτάρα να τελειώσει

Ο εκλεκτός του Θεού!

Αξιομακάριστος Γέροντας Νεκτάριος Βιτάλης. Για όλους εμάς, την εκκλησιαστική του οικογένεια, ήταν ο «παππούλης» Ευτύχησα να τον γνωρίσω.

 Η αγιασμένη μορφή του έγινε γέφυρα παρηγοριάς σε δύσκολες ώρες. Ο πανάξιος λόγος του έγινε ο πνευματικός καθοδηγητής μου όταν

Ημέρα της γης!

Ο τόπος μας είναι κλειστός, όλο βουνά που έχουν σκεπή το χαμηλό ουρανό μέρα και νύχτα.

Δεν έχουμε ποτάμια, δεν έχουμε πηγάδια, δεν έχουμε πηγές, μονάχα λίγες στέρνες, άδειες κι αυτές, που ηχούν και που τις προσκυνούμε.

Ήχος στεκάμενος, κούφιος, ίδιος με τη μοναξιά μας, ίδιος με την αγάπη μας, ίδιος με τα σώματά μας.

Γιώργος Σεφέρης

Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς τους ίδιους

 Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ’ ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού — μη ελπίζεις—δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ’ όλην την γη την χάλασες. 

Κ. Καβάφης