Όταν έρθει ο Νοέμβρης, σιγομπαίνει ο χειμώνας λέει ο λαός.
Αμ δε!
Στον καθρέφτη της
μνήμης οι αναμνήσεις φωνές αλλοτινές. Τότε που ο Νοέμβρης ήταν ο Βροχάρης, ο Μεσοσπορίτης, ο Μεθυστής, ο Ξυλευτής,
τότε που η σπορά ήταν ευλογία, ήταν γιορτή κι οι μέρες μας γεμάτες απ’ την
προσμονή της νέας φύτρας και της ανάπαυλας μετά το μόχθο απ’ την πλούσια
συγκομιδή των ευλογημένων καρπών. Τότε ήταν Νοέμβρης!
Τότε που η γη ήταν παράδεισος και το κάθε
πράγμα ήταν στην ώρα του, κι η βροχή όταν έπρεπε, κι ο αγέρας, κι η ζέστη και
το κρύο, κι όλα.
Ήταν όμορφες εποχές τότε. Ριζοβολούσαν τα όνειρα. Όσο κι αν ήταν
δύσκολες υπήρχε μια τρυφερότητα για τη ζωή. Μια τρυφερότητα και μια
αλληλουχία αδιάσπαστη. Σπορά, φύτρα, τρύγος, ευγονία και συνέχιση της ζωής.
Και
τώρα ….δεν έμεινε τίποτα να ελπίζουμε,
