Όσο θα είστε σε θέση να απαλύνετε τον πόνο ενός άλλου ανθρώπου η ζωή δεν θα είναι μάταιη. (Helen Keller)

Αυτός ο κόσμος λες και είναι φτιαγμένος μόνο από λέξεις, κάποιες φορές χωρίς κανένα περιεχόμενο.  Καμμιά φορά η καθημερινότητα έχει μουντά χρώματα και καμμιά  φορά όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου όταν βρεθούν στο δρόμο σου άνθρωποι που ζωγραφίζουν φως στις ζωής τα σκοτάδια.

Όταν μικρές πράξεις έχουν την δυνατότητα να αλλάξουν πολλά τότε η προσφορά γίνεται αγάπη και η αγάπη γίνεται πράξη που μοιράζει χαμόγελα, αισιοδοξία και ελπίδα.

Σήμερα είχα την τιμή και την χαρά να γνωρίσω από κοντά δυο κορίτσια που μαζί με την ομάδα του xeblogarismatos απέδειξαν έμπρακτα την αλληλέγγυα φύση τους. Που έκαναν δικό τους τον πόνο των άλλων, που στο πρόσωπό τους αντανακλάται η ομορφιά της ψυχής τους. Χαρισματικοί άνθρωποι που αφιέρωσαν χρόνο, δούλεψαν με αξιοπρέπεια, αγάπη και προσφορά χωρίς αντάλλαγμα. Η Νικόλ και η Πέτρα παραδίδουν μαθήματα ανθρωπιάς σε μια κοινωνία που για να πάει μπροστά χρειάζεται αγάπη για να ανθίσουν λουλούδια, μεσ' το χειμώνα, απ' τα μάτια των παιδιών.
 Μπράβο κορίτσια! Μπράβο στην ομάδα!

Για όσους ενδιαφέρονται δείτε:

https://xeblogarisma.blogspot.com/

Τα πιο όμορφα Χριστούγεννα

Χριστούγεννα μέρες αγάπης. Σέρνοντας τα βήματά του πήγε μέχρι το παλιό ντουλάπι όπου φύλαγε –από τότε που ζούσε η μακαρίτισσα-το κουτί με τα χριστουγεννιάτικα. Έλυσε την κορδέλα και χιλιάδες αναμνήσεις πλημμύρισαν το μυαλό του. Δεκαπέντε χρόνια χωρίς την Ελένη.

Τέτοιες μέρες γιορτινές το σπίτι πλημμύριζε από χρώματα και μυρωδιές απ’ τα γλυκά που μόνο εκείνη ήξερε να φτιάχνει τόσο όμορφα. Εδώ και δεκαπέντε χρόνια αυτές τις μέρες ο πόνος γινόταν πιο δυνατός και η νοσταλγία ένα αγκάθι που του τρύπαγε την καρδιά.

 Έβγαλε με πολύ προσοχή

Δεκέμβρης ο Γιορτινός

 Δεκέμβρης! Πέντε και έξι λεπτά η δύση με το ημερολόγιο. Καθώς ο ήλιος πέφτει ο ουρανός παίρνει όλα εκείνα τα παράξενα σχήματα που ξεκλειδώνουν τη φαντασία ενός παιδιού. Κι ανάμεσά τους προσπαθεί να τρυπώσει ένα χρυσοκίτρινο χρώμα, διάφανο, λες στην αφηρημάδα του κάποιος ζωγράφος σκόρπισε ότι απόμεινε στην παλέτα του.

 "Θα έχουμε αέρα αύριο" έλεγε ο πατέρας, όταν έβλεπε τον ουρανό έτσι

"Ο Θεός άναψε τα φώτα στην ουράνια πολιτεία" έλεγε η γιαγιά

Σιγά-σιγά πέφτει το απόβραδο και στο λιγοστό φως γυμνές, θλιβερές στέκουν οι σιλουέτες των δέντρων, στοιχειά της φύσης αμίλητα. Στον κάμπο απλώθηκε η σιωπή. Ούτε πουλιού ακούς λαλιά, ούτε το βέλασμα προβάτου.
 Μάζεψαν πια οι μέρες κι οι νύχτες δεν βιάζονται να ξημερώσουν. Σέρνουν νωχελικά στην μαύρη τουαλέτα τους όλες τις σκοτούρες της ζωής. Έξι μέρες ακόμη για το καινούργιο φεγγάρι.

 Μπήκε ο Δεκέμβρης, ο μεγαλύτερος απ’  όλους τους γιούς του χρόνου,  με την μακριά άσπρη γενειάδα του και στο κατόπι του οι τέσσερις θυγατέρες του, με όλες τις μέρες και τις ώρες ομορφοστολισμένες.
 Φόρεσε το μανδύα της καθημερινότητας και