Το αρκουδάκι των Χριστουγέννων

 

Αναρωτηθήκατε ποτέ όταν μεγαλώσουμε που πάνε τα παιχνίδια που είχαμε παιδιά; Κάποια σε χαρτόκουτες στο πατάρι, κάποια στον κάδο της γειτονιάς, κάποια όμως τριγυρίζουν στο δάσος ψάχνοντας ένα σπίτι, ένα φίλο, μια οικογένεια. Γιατί μέρες που είναι θέλουν να ανήκουν κάπου. Σαν τον Πέτρο, το μικρό αρκουδάκι.

Του Πέτρου δεν του άρεσε η μοναξιά, ούτε το σκοτάδι. Έζησε όμορφες στιγμές με  χαρές, στοργή και αγάπη. Τώρα όμως δεν ήθελε περιπέτειες. Ήθελε μόνο ένα σπίτι να ξεχειμωνιάσει μιας και το δικό του ήταν σχεδόν ετοιμόρροπο. Έπρεπε να προλάβει, σε λίγες μέρες ήταν Χριστούγεννα. 

Τριγύριζε στο δάσος, έψαχνε, ρώταγε. Κανείς δεν ήξερε τίποτα. Άρχισε να απογοητεύεται. Είχε απομακρυνθεί πολύ απ’ το σπίτι αλλά συνέχισε να περπατά. Κόντευε να νυχτώσει κι έκανε πολύ κρύο. Οι πρώτες νιφάδες άρχισαν να πέφτουν. Ο Πέτρος ήταν πολύ λυπημένος. «Αν δεν βρω κάπου να μείνω, το πρωί θα με βρουν παγωμένο» μονολογούσε! Σαν από θαύμα, είδε δυο παράθυρα φωτισμένα κι αναθάρρησε. Χτύπησε την πόρτα και περίμενε. Η Μαρίνα η αλεπού άνοιξε και πίσω της τα πέντε της παιδιά που κοίταζαν με περιέργεια τον Πέτρο.

«Σας παρακαλώ, θα μπορούσα να μείνω εδώ απόψε;»

Χριστουγεννιάτικες κάρτες!

 Δεν ξέρω αν στέλνουν ακόμη Χριστουγεννιάτικες κάρτες μιας και στους καιρούς που ζούμε οι παραδόσεις και οι αξίες φθίνουν απ’ την αντικατάσταση ενός γραπτού μηνύματος του κινητού. Θα μου πεις! Σ' ένα πλανήτη γεμάτο υποκρισία, ευτυχώς, είναι κάποιοι που εμμένουν στις παλιές συνήθειες και γυρίζουν την πλάτη στην τεχνολογία, στέλνοντας χίλια συναισθήματα και ευχές. Και μέρες που είναι το μοίρασμα, η αγάπη και η σκέψη για τον άλλο, είναι ευλογία!

Χριστουγεννιάτικες κάρτες! Κάποιες έχουν ήδη ταξιδέψει!

 

                                                            Ακρυλικό σε καμβά!

Χριστούγεννα σε τέσσερις πράξεις!

     

                                                                 Η  Ανάμνηση!

Αυτές τις μέρες, τις Χριστουγεννιάτικες που ο νους φέρνει μνήμες γλυκές και πικρές, οι αναμνήσεις φέγγουν σαν μικρό λυχναράκι και η νοσταλγία μυρίζει κανέλα, μοσχοκάρυδο  και ζάχαρη άχνη. Αυτές τις μέρες συνειδητοποιείς πως ο κόσμος που χτίσαμε έχει τις ρίζες του σε αυτό που υπήρξαμε κάποτε, αυτό που μας δημιούργησε σαν χαρακτήρες. Κι αυτή είναι η ουσία της ζωής!

Ξύπνησα με μια αίσθηση ευτυχίας. Αιτία ήταν ένα όνειρο. Συνήθως δεν τα θυμάμαι, όμως αυτό ήταν τόσο έντονα ευχάριστο, σχεδόν αληθινό. Ταξιδευτές του χρόνου τα όνειρα, είναι αυτά που δεν τα βλέπεις μόνο, αλλά τα νιώθεις. Απόντες όλοι οι γηραιότεροι. Στα όνειρα παίρνουν τη μορφή που τους δίνει ο νους. Ακόμα χαμογελώ!

Για καλό σκοπό!

 Χωρίς λόγια!