Το αρκουδάκι των Χριστουγέννων

 

Αναρωτηθήκατε ποτέ όταν μεγαλώσουμε που πάνε τα παιχνίδια που είχαμε παιδιά; Κάποια σε χαρτόκουτες στο πατάρι, κάποια στον κάδο της γειτονιάς, κάποια όμως τριγυρίζουν στο δάσος ψάχνοντας ένα σπίτι, ένα φίλο, μια οικογένεια. Γιατί μέρες που είναι θέλουν να ανήκουν κάπου. Σαν τον Πέτρο, το μικρό αρκουδάκι.

Του Πέτρου δεν του άρεσε η μοναξιά, ούτε το σκοτάδι. Έζησε όμορφες στιγμές με  χαρές, στοργή και αγάπη. Τώρα όμως δεν ήθελε περιπέτειες. Ήθελε μόνο ένα σπίτι να ξεχειμωνιάσει μιας και το δικό του ήταν σχεδόν ετοιμόρροπο. Έπρεπε να προλάβει, σε λίγες μέρες ήταν Χριστούγεννα. 

Τριγύριζε στο δάσος, έψαχνε, ρώταγε. Κανείς δεν ήξερε τίποτα. Άρχισε να απογοητεύεται. Είχε απομακρυνθεί πολύ απ’ το σπίτι αλλά συνέχισε να περπατά. Κόντευε να νυχτώσει κι έκανε πολύ κρύο. Οι πρώτες νιφάδες άρχισαν να πέφτουν. Ο Πέτρος ήταν πολύ λυπημένος. «Αν δεν βρω κάπου να μείνω, το πρωί θα με βρουν παγωμένο» μονολογούσε! Σαν από θαύμα, είδε δυο παράθυρα φωτισμένα κι αναθάρρησε. Χτύπησε την πόρτα και περίμενε. Η Μαρίνα η αλεπού άνοιξε και πίσω της τα πέντε της παιδιά που κοίταζαν με περιέργεια τον Πέτρο.

«Σας παρακαλώ, θα μπορούσα να μείνω εδώ απόψε;»

Χριστουγεννιάτικες κάρτες!

 Δεν ξέρω αν στέλνουν ακόμη Χριστουγεννιάτικες κάρτες μιας και στους καιρούς που ζούμε οι παραδόσεις και οι αξίες φθίνουν απ’ την αντικατάσταση ενός γραπτού μηνύματος του κινητού. Θα μου πεις! Σ' ένα πλανήτη γεμάτο υποκρισία, ευτυχώς, είναι κάποιοι που εμμένουν στις παλιές συνήθειες και γυρίζουν την πλάτη στην τεχνολογία, στέλνοντας χίλια συναισθήματα και ευχές. Και μέρες που είναι το μοίρασμα, η αγάπη και η σκέψη για τον άλλο, είναι ευλογία!

Χριστουγεννιάτικες κάρτες! Κάποιες έχουν ήδη ταξιδέψει!

 

                                                            Ακρυλικό σε καμβά!

Χριστούγεννα σε τέσσερις πράξεις!

     

                                                                 Η  Ανάμνηση!

Αυτές τις μέρες, τις Χριστουγεννιάτικες που ο νους φέρνει μνήμες γλυκές και πικρές, οι αναμνήσεις φέγγουν σαν μικρό λυχναράκι και η νοσταλγία μυρίζει κανέλα, μοσχοκάρυδο  και ζάχαρη άχνη. Αυτές τις μέρες συνειδητοποιείς πως ο κόσμος που χτίσαμε έχει τις ρίζες του σε αυτό που υπήρξαμε κάποτε, αυτό που μας δημιούργησε σαν χαρακτήρες. Κι αυτή είναι η ουσία της ζωής!

Ξύπνησα με μια αίσθηση ευτυχίας. Αιτία ήταν ένα όνειρο. Συνήθως δεν τα θυμάμαι, όμως αυτό ήταν τόσο έντονα ευχάριστο, σχεδόν αληθινό. Ταξιδευτές του χρόνου τα όνειρα, είναι αυτά που δεν τα βλέπεις μόνο, αλλά τα νιώθεις. Απόντες όλοι οι γηραιότεροι. Στα όνειρα παίρνουν τη μορφή που τους δίνει ο νους. Ακόμα χαμογελώ!

Για καλό σκοπό!

 Χωρίς λόγια!

Φθινόπωρο

 

Πόσο γρήγορα περνά ο καιρός!

Το καλοκαίρι ποτισμένο με ιδρώτα και θάλασσα,

έγινε κιόλας ανάμνηση.

Κλείσαμε την αίσθηση της αλμύρας

στο ντουλάπι του χρόνου, ως το επόμενο.

Σιγά σιγά όλα αλλάζουν.

 Χθες μια βροχή ψιλή γλυκοτραγούδαγε

όλη νύχτα πάνω στη στέγη.

Βροχή σιγανή που αποκοιμίζει τις έγνοιες.

Σαν μέσα σ’ όνειρο την άκουσα.

Πως γαληνεύει η ψυχή με το τραγούδι της!

Πως ημερώνει του νου η αντάρα!

Το πρωί έλαμπε ο τόπος.

Ζωγραφικές αποτυπώσεις

Κάποιες φορές έχουμε κάτι ιδέες! Ήταν στα μέσα του Ιούλη και το χώμα άχνιζε από μια πρόσκαιρη ψιλή βροχή. Η ζέστη και η υγρασία έκαναν το απόγευμα πνιγηρό. Έψαχνα να βρω κάτι να ¨σκοτώσω¨ την ώρα μου. Για διάβασμα ούτε συζήτηση. Αφ’ ενός εκείνος ο καταρράκτης (που όλο λέω θα το προγραμματίσω από Δευτέρα, κι από Δευτέρα σε Δευτέρα θα φτάσουμε στην Καθαρή, ίσως και στη Μεγάλη) και αφετέρου η ελλειμματική προσοχή και η απουσία ενδιαφέροντος για κάθε δημιουργία. 

Αποφάσισα να ανοίξω τον υπολογιστή. Η ¨φλασιά¨ ήρθε χαζεύοντας το Pinterest. Σε κάποιες φωτογραφίες, για να ακριβολογώ πίνακες ζωγραφικής, κοντοστάθηκα. Τις αποθήκευσα για ώρα ανάγκης και μετά σκέφτηκα, χμ….γιατί όχι! 

Το δύσκολο είναι να κάνεις την αρχή. Ωστόσο κάποιες ιδέες σε κάνουν να αφήσεις τον καναπέ και με όποιο αποτέλεσμα, για λίγο…ή πολύ να αλλάξεις την καθημερινότητα. 

Έτσι ξεκίνησα έχοντας κατά νου πως ¨τρώγοντας έρχεται η όρεξη¨ Τα ακρυλικά χρώματα, τα πινέλα και συναφή  σε συνδυασμό με τη ζέστη και τον ιδρώτα, ήταν απελπισία. Αναζήτησα τα μολύβια μου. Δεν ζωγραφίζω συχνά, παρόλο που αγαπώ ιδιαίτερα τη ζωγραφική.

Καράβια που όλο ξεμακραίνουν, οι μνήμες.

 

Κάποτε....

Όταν ο ήλιος  έβαφε τις ακτές, τις λευκοφορεμένες,

λαμπύριζαν δεκάδες αποχρώσεις στα νερά.

Διάφανη, ακριβή δαντέλα, θαρρείς, τα κρόσσια απ’ τα κύματα.

Παράταιρες φωνές γέμιζε η παραλία.

Κι ανάμεσά τους γλάροι γυρόφερναν, φτεροκοπώντας,

δίπλα σ’ ένα σκαρί, κουφάρι πια, που σάπιζε στην άμμο.

Του δειλινού αραχνούφαντες οι αποχρώσεις.

Κι ο μπάτης, ξέπνοο γλυκό αεράκι,

έμοιαζε με τραγούδι ερωτικό.

Στην απλωσιά της νύχτα, ανάσα έψαχνε η μέρα.

     

Κάποτε

    Γεμάτη απ’ της θάλασσας το μπλε η ματιά.

Κοχύλια που τα ξέβρασε το κύμα,

γιρλάντα, κρεμασμένη στο λαιμό.

Στη χάρισα! 

¨Θα την κρατήσω, μου είπες, να θυμάμαι¨

¨Θα ‘ρθω ξανά το άλλο καλοκαίρι¨

¨Θα περιμένω¨ φώναξα, καθώς ξεμάκρυνες.

Ποτέ δεν ήρθες.

Χρόνια έμεινα, ξέμπαρκη στο ακροθαλάσσι της αναμονής.

Ελπίδα μάταιη, δίχως μια λέξη.

Τα χρόνια πέρασαν. Κι ούτε θυμάμαι τι χρώμα είχαν τα μάτια σου.

Ξεχαστήκαμε.

Οι αναμνήσεις έπαψαν πια να πληγώνουν.

Κάποτε ….

Οι θύμησες στριμώχνονται στου Βορρά τα καλοκαίρια.

Στις γαλήνιες βουνοκορφές

και τις σιωπές στ’ άσπρα ξωκλήσια.

Στις αναλαμπές απ’ τις φωτιές τ’ Αι-Γιαννιού του Κλείδωνα,

στη μυρωδιά απ’ το θυμάρι στ’ Αι-Λιά το πανηγύρι.

Στις ρεματιές κάτω απ’ τα βαθύσκιωτα πλατάνια.

τις όχθες με τις λυγαριές.

Στα σταροχώραφα αγκαλιά με ένα δρεπάνι

και την καυτή του κάμπου την ανάσα.

   

Ο ήλιος, μια φωτιά  τα μεσημέρια,

κι όταν οι νύχτες δεν είχαν φως

μαζεύαμε πυγολαμπίδες.

Δρόμοι χωμάτινοι κι αυλές ασβεστωμένες

και γλάστρες με βασιλικό, αροσμαρί  και δυόσμο

τότε που το πατρικό μας, πριν ερημώσει ακόμη, είχε ένα φως.

Στο λιόγερμα, μια κρύα βυσσινάδα μας δρόσιζε,

ώσπου να ¨δέσει¨ η μάνα το γλυκό, βύσσινο ή σταφύλι.

Σημαδιακές οι Κυριακές.

 γιορταστικά χτυπούσαν οι καμπάνες.

 Άγιο Καλοκαίρι!

Μακρινός κόσμος τα παιδικά μας καλοκαίρια,

σαν το μικρό το κύμα που σβήνει ήσυχα στην αμμουδιά.

Κι όμως τίποτα δεν χάνεται όσο αγαπάς και θυμάσαι.

Μόνο που να, καμμιά φορά οι μνήμες ξεστρατίζουν,

σαν τα καράβια που όλο ξεμακραίνουν.

 

Είναι η συμμετοχή μου στο δρώμενο της Αριστέας - Ένα ποίημα για το καλοκαίρι

Αριστέα σε ευχαριστούμε για την ιδέα, τη διοργάνωση, το ταξίδι της έμπνευσης. Και επειδή καλοκαίρι δεν είναι μόνο η θάλασσα, ας δούμε και την οπτική των παιδιών για το καλοκαίρι, κρυφοκοιτάζοντας την ψυχή τους.

Να είστε καλά!

Αννίκα

 

Χωρίς λόγια.....

                                                       .....για καλό σκοπό