Πέμπτη, 17 Ιανουαρίου 2019

Ένας σπουδαίος άνθρωπος!

"Ανάξιος όποιος δε μπορεί / μες το σεισμό, το χαλασμό / κάστρο τη γνώμη του να στήσει...." (Κ. Παλαμάς)

Σαράντος Καργάκος.
Ένας χαρισματικός άνθρωπος που μετακόμισε στη γειτονιά των αγγέλων κάνοντας "πλουσιότερο τον ουρανό" όπως είπε η αγαπημένη του  Γιάννα, σύζυγος και συνοδοιπόρος στη ζωή του.
Ένας άνθρωπος με δυνατή ελεύθερη σκέψη, με βαθιά αγάπη για την πατρίδα και την ιστορία της, τη γλώσσα που άριστα χειριζόταν τόσο στον γραπτό, όσο και τον προφορικό λόγο, με πάθος για την παιδεία, με έναν υγιή "Σωκρατικό οίστρο" που ξυπνούσε το ενδιαφέρον για όλα τα θέματα που απασχολούν  τους νέους, όπως είπε ο Μπαμπινιώτης εκφωνόντας τον επικήδειο. Με αυθόρμητο, ειλικρινές ανθρώπινο ενδιαφέρον, χωρίς έπαρση, χωρίς αλαζονεία, με ταπεινοφροσύνη και απλότητα.
Έλεγε συχνά: Στη ζωή το μεγαλείο ταυτίζεται με την απλότητα και η απλότητα με το μεγαλείο.
Ήταν πολλά ο Σαράντος Καργάκος, μα πάνω απ' όλα ήταν Δάσκαλος. Μέσα από το απόσταγμα της σοφίας, της γνώσης και την πορεία της ζωής του θα θυμόμαστε πάντα την καθηλωτική γραφή του όχι απλά σαν κοσμοθεωρία του ειδέναι, αλλά σαν μια βαθιά ανάγκη της γνώσης που επιτρέπει μια "ψυχοσυναλλαγή" δίκαιη όπως έγραψε στους προβληματισμούς: "Η συνείδηση του ανθρώπου είναι η ιστορία του"

Σε μια ζωή ατελεύτητη, Καλό Παράδεισο Δάσκαλε! 



Δευτέρα, 7 Ιανουαρίου 2019

Άλλη μια μέρα!

Άλλη μια μέρα και είμαι ζωντανή!!
Ευχαριστώ Κύριε, 
που και τούτη τη μέρα με αξίωσες
να δω το πάναγνο
τρισιπόστατο λευκό
της Αγνότητάς Σου!
Που έντυσες τη γη
με της απλότητας το
Πάναγνο Μεγαλείο Σου.......
Να δω το αθώρητο 
με της ψυχής το βλέμμα.
Εκείνο με τα μάτια
της παιδικής αθωότητας και της 
σεπτής αβρότητας
την σύνθεση......
Να ακούσω τη μουσική της σιωπής,
τον τελευταίο χορό
της χιονονιφάδας,
καθώς απ' τα ουράνια πέφτει
για να μου θυμίσει "χου εις και εις χου απελεύσει"

Ρένα Τζωράκη

πηγή: http://logotexnikoperiboli.blogspot.com



Κυριακή, 30 Δεκεμβρίου 2018

Η φυγή στην Αίγυπτο-Σοφία Μαυροειδή Παπαδάκη



Ήταν η δεύτερη νύχτα. Στους Ουρανούς,επάνω από το σπήλαιο, είχαν σβήσει οι ύμνοι. Δεν κυμάτιζαν πια στον αιθέρα φτερούγες αγγελικές.Στις ψυχές που είχαν αναστατωθεί από το θαύμα, βασίλευε τώρα γαλήνη. Οι μάγοι ανέβηκαν στις καμήλες τους, οι βοσκοί γύρισαν στα μαντριά τους. Ο Ιωσήφ, που είχε πάει για την απογραφή, γύρισε κατάκοπος κι 'εγειρε  δίπλα από τ' άκακα βόδια να ξαποστάσει. Η  Μαριάμ κουρασμένη απ' την έκσταση και την ευτυχία, είναι από ώρα πολλή βυθισμένη στον ύπνο. Στο απλωμένο της χέρι, ακουμπισμένο  τ' ολόξανθο Βρέφος, κοιμάται. Φωτοστέφανο πλέκουν γύρω απ' τα μαλλάκια του τ' άχυρα της φάτνης.
Είναι η δεύτερη νύχτα, κι ο ουρανός αποσύρθηκε πίσω

Δευτέρα, 24 Δεκεμβρίου 2018

Χριστούγεννα στη σπηλιά - Φώτη Κόντογλου



Χριστούγεννα παραμονές. Χριστούγεννα και χιονιάς πάντα πάνε μαζί. Μα εκείνη τη χρονιά οι καιροί ήτανε φουρτουνιασμένοι παρά φύση. Χιόνι δεν έριχνε. Μοναχά που η ατμόσφαιρα ήτανε θυμωμένη, και φυσούσανε σκληροί βοριάδες με χιονόνερο και μ' αστραπές. Καμμιά βδομάδα ο καιρός καλωσύνεψε και φυσούσε μια τραμουντάνα που αρμενιζότανε. Μα την παραμονή κατσούφιασε.........................................................................
Την παραμονή τα Χριστούγεννα, είπαμε πως ο καιρός χάλασε, κι άρχισε να πέφτει χιονόνερο. Οι τσομπάνηδες είχανε μαζευτεί στη σπηλιά κι ανάψανε μια μεγάλη φωτιά και κουβεντιάζανε. Τα παιδιά είχανε σφάξει δυο αρνιά και τα γδέρνανε. Ο Αλέξης έβαλε απάνω σ' ένα ράφι μυτζήθρες και τυρί ανάλατο μέσα στα τυροβόλια, αγίζι και γιαούρτι. Ο Δυσσέας είχε μια παλιά Σύνοψη, κι επειδή γνώριζε λίγο από ψαλτικά κι ήξερε και πέντε γράμματα, διάβαζε τις Κυριακάδες κι όποτε ήτανε γιορτή κανένα τροπάρι και λιγοστά από τον Εξάψαλμο. Εκείνη την ώρα φυλλομετρούσε τη Σύνοψη, για να δει τι γράμματα ήτανε να πει.
Θά 'τανε ώρα Εσπερινού. Κείνη την ώρα

Δευτέρα, 17 Δεκεμβρίου 2018

Ένα χαρτόκουτο με κόκκινη καρό κορδέλα

Κάθε Χριστούγεννα  μικραίνω, μικραίνω και γίνομαι πάλι παιδί. Και με κείνη την αφέλεια και την λαχτάρα των παιδικών χρόνων κατεβάζω απ’ το πατάρι όλα τα όνειρα που έχω φυλαγμένα σ’ ένα χαρτόκουτο δεμένο με κόκκινη καρό κορδέλα.

Κλείνω τα μάτια και χάνομαι. Αθόρυβα περνά η σκέψη απ’ τις χαραμάδες του μυαλού. Ψάχνω μέσα μου, συγκινούμαι, βουρκώνω, χαμογελάω, ανασύρω σκέψεις, αναμνήσεις , πότε τις πάω

Σάββατο, 15 Δεκεμβρίου 2018

Όσο θα είστε σε θέση να απαλύνετε τον πόνο ενός άλλου ανθρώπου η ζωή δεν θα είναι μάταιη. (Helen Keller)

Αυτός ο κόσμος λες και είναι φτιαγμένος μόνο από λέξεις, κάποιες φορές χωρίς κανένα περιεχόμενο.  Καμμιά φορά η καθημερινότητα έχει μουντά χρώματα και καμμιά  φορά όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου όταν βρεθούν στο δρόμο σου άνθρωποι που ζωγραφίζουν φως στις ζωής τα σκοτάδια.
Όταν μικρές πράξεις έχουν την δυνατότητα να αλλάξουν πολλά τότε η προσφορά γίνεται αγάπη και η αγάπη γίνεται πράξη που μοιράζει χαμόγελα, αισιοδοξία και ελπίδα.
Σήμερα είχα την τιμή και την χαρά να γνωρίσω από κοντά δυο κορίτσια που μαζί με την ομάδα του xeblogarismatos απέδειξαν έμπρακτα την αλληλέγγυα φύση τους. Που έκαναν δικό τους τον πόνο των άλλων, που στο πρόσωπό τους αντανακλάται η ομορφιά της ψυχής τους. Χαρισματικοί άνθρωποι που αφιέρωσαν χρόνο, δούλεψαν με αξιοπρέπεια, αγάπη και προσφορά χωρίς αντάλλαγμα. Η Νικόλ και η Πέτρα παραδίδουν μαθήματα ανθρωπιάς σε μια κοινωνία που για να πάει μπροστά χρειάζεται αγάπη για να ανθίσουν λουλούδια, μεσ' το χειμώνα, απ' τα μάτια των παιδιών.
 Μπράβο κορίτσια! Μπράβο στην ομάδα!

Για όσους ενδιαφέρονται δείτε:



Δευτέρα, 10 Δεκεμβρίου 2018

Τα πιο όμορφα Χριστούγεννα


Χριστούγεννα μέρες αγάπης. Σέρνοντας τα βήματά του πήγε μέχρι το παλιό ντουλάπι όπου φύλαγε –από τότε που ζούσε η μακαρίτισσα-το κουτί με τα χριστουγεννιάτικα. Έλυσε την κορδέλα και χιλιάδες αναμνήσεις πλημμύρισαν το μυαλό του. Δεκαπέντε χρόνια χωρίς την Ελένη.
Τέτοιες μέρες το σπίτι πλημμύριζε από χρώματα και μυρωδιές απ’ τα γλυκά που μόνο εκείνη ήξερε να φτιάχνει τόσο όμορφα. Εδώ και δεκαπέντε χρόνια τέτοιες μέρες ο πόνος γινόταν πιο δυνατός και η νοσταλγία ένα αγκάθι που του τρύπαγε την καρδιά.
 Έβγαλε με πολύ προσοχή